Cafe de Liefde

Waar vind ik de balans?

Weer even een moment van bezinning. Even mijn gedachten op een rij krijgen en weer tot mezelf komen. Ik voel me namelijk net weer een soort puber. Ik wordt overspoeld met zoveel gevoelens, emoties en gedachtes die alleen maar te maken hebben met de liefde. Elk vrij moment houdt het me weer te veel bezig. Verliefd of de liefde? nee dat ook weer niet. Maar ik moet mezelf wel weer even goed onder de loep nemen.

Hier allereerst een korte beschrijving van mijn liefdesleven tot nu toe. Heb van mijn 15e tot 19e een 'relatie' gehad. Ik was nog jong en naief. Is niet erg verder, maar hier heb ik wel ergens een periode overgeslagen die mijn vriendinnen wel allemaal hebben meegemaakt. Ik was aan iemand gebonden, terwijl de rest nog op een soort ontdekkingsreis waren wat betreft jongens, verliefd zijn, daten etc etc. Ik denk niet dat ik dit uit hoef te leggen welke periode ik 'gemist' heb.

Na deze relatie heb ik dat ook allemaal weer goed ingehaald hoor. Ben gaan studeren in een andere stad, lekker los gegaan en genoten zoals jonge mensen horen te doen. Ben ook verliefd geweest, maar daar is nooit iets uit gekomen. En gekwetst worden hoorde hier ook bij. Maar zo gaat dat nu eenmaal.

Toen was er een kerel in het bijzonder. Op mn 21e. Een enorme klik, ontzettend leuk contact en bovendien een heel sterke fysieke aantrekkingskracht. Na enkele nachten doorgebracht te hebben, vertelde hij me alleen dat hij een vriendin had. Hier heb ik het heel moeilijk gehad, want het was niet zomaar iets wat we hadden. We zijn elkaar ook blijven zien, maar ik kon er met mn pet niet bij dat dit niets te betekenen had. Na een tijdje heb ik me er gewoon bij neergelegd en bij wijze van gewoon een knopje omgeschakeld. Seks voor de seks? Yes I can.. wat jullie mannen kunnen, dat kan ik ook. En ze laat me er niet meer door gek maken.

In de jaren hierna, ben ik eigenlijk zo doorgegaan. Ik had een grote mond, maakte overal een grap van. En no way dat ze mij nog konden kwetsen. En och wat was ik blij dat ik niet zo'n typisch wijf was die overal om begint te zeuren. Of me druk ging maken als een vent niet smst bijvoorbeeld. ik ben gewoon een tof wijf die niet overal moeilijk over doet. En dat beviel me prima.

In die periode zijn er natuurlijk wel mannen geweest die ik dus wel leuk vond. Maar ik kende maar één manier en dat was om ze te verleiden met seks. En uiteraard werd dit niets. Ik ben me daar ook heel bewust van geworden hoor en na een tijdje als ik iemand echt leuk vond, dan wist ik niet hoe ik ermee om moest gaan en hield ik maar afstand. En dat werkte ook niet.

Toen is er een kerel in mn leven gekomen. In een van mn vorige blogs heb ik daar ook over geschreven. Het begon met alleen seks. en na maanden ben ik toch wat gaan voelen voor hem. En eigenlijk heb ik toen weer dat knopje teruggezet die mijn gevoelens uit hadden geschakeld een paar jaar geleden. En eigenlijk was ik wel blij dat ik weer kon 'voelen'. Ik had weer iemand toegelaten in mn hart, mijn muurtje van zelfbescherming was er niet meer. sinds mijn 19e had ik dus geen relatie meer gehad. Ik wist waardoor het kwam. Maar misschien dat het nu eindelijk eens kon komen. ja ik ga me kwetsbaar opstellen, ja je moet risico's nemen om je echte ware liefde tegen te komen en het je te laten overkomen. En onderhand heb ik wel eens behoefte aan iemand die echt om me geeft, behoefte aan genegenheid en alles wat daar bij hoort.

Bovendien hield ik ook eindelijk van mezelf. om het maar even in clichés uit te drukken. Ik weet wie ik ben, ik weet dat ik een tof wijf ben, ik weet wat ik wil, ik heb fantastische vrienden om me heen die om me geven en ik heb echt niets om over te klagen. Bovendien ben ik me ook gaan gedragen. Niet meer zomaar mannen mee naar huis nemen of ze verleiden met seks. Alleen die ene kerel waar ik verliefd op was geworden, daar wilde ik voor gaan. We hebben veel om elkaar heen gedraaid. Maar dat is hem niet geworden. En daar ben ik inmiddels ook helemaal overheen.

Nu in mijn laatste blog heb ik het over J. gehad. Ik was een nieuwe 'ik' en heb het heel rustig aan gedaan. Lang tegen verzet ook. Maar toen ik het eenmaal te pakken had.. was ik ineens het meisje dat dus wel moeilijk doet en zeurt en weet ik veel wat. Op zich, ergens ben ik het ook weer niet. Maar ik ben heel erg op mijn strepen gaan staan als er iets me niet beviel. Noem het impulsief en vurig. En dan was het meer een eenmalige reactie, want mijn gevoelens voor hem bleven gewoon hetzelfde. Maar je kunt je voorstellen dat hij dat niet altijd kon waarderen. En dat begrijp ik ook. Daar doe ik dan weer niet moeilijk over, zo zijn mannen en ik geef m groot gelijk. Die uitbarstingen van mij waren dan vooral momentopnames. Waar mijn reacties dan vandaan kwamen... dat weet ik ook. Gewoon puur onzekerheid en bevestiging willen hebben. En als ik mn bevestiging dan krijg, dan is het weer goed.

het contact met J. is alleen weer tot zn einde gekomen na weer zo'n uitbarsting van mij. Vanuit mijn oogpunt was mijn reactie ook wel te verklaren. En er valt ook zeker wat te zeggen van hoe hij ermee is omgegaan. Als hij me een beetje kent, dan weet hij waar het vandaan komt. Dat is mijn gedachte erachter.

Inmiddels is dit nu nog geen 2 maanden geleden gebeurd. Ik heb hem losgelaten. En ik ben me ervan bewust dat ik een soort balans moet zien te vinden tussen vrouw die overal koeltjes mee om gaat en vrouw die zich laat beheersen door emoties. Het lukt me alleen nog niet. Het lijkt of ik continu mezelf wil uitleggen. Wie ben ik, hoe ben ik geworden zoals ik nu ben en wat voel ik nu.

Laatst kwam ik een oude scharrel tegen. Had flink gedronken. Had ook besloten dat ik ook geen non ben en mijn seksuele gevoelens niet moest uitsluiten. Ik mag best genieten. Alleen had ik het er net uitvoerig met een vriendin besproken en ben daarin blijven hangen. Waardoor ik naderhand weer heel wat uit te leggen had tegen die oude scharrel: Ik weet wie ik ben, ik voel dit en dat, ik ga risico's nemen om liefde te vinden. Kom nou maar gewoon met me mee. Hier ben ik. Graag of niet.

Achterlijk eigenlijk he. Wonder boven wonder is ie nog meegegaan ook. En het was heel leuk hoor. Ik wist ook wie ik tegenover me had. En dus zou ik me niet gek laten maken als het weer op niets uit zou lopen. Heb het vervolgens nog een week of 2 aandacht aan gegeven met mn gevoelens. Maar eigenlijk wist ik toch wel hoe het zat. Prima. we gaan weer verder.

Nu was ik zover van ach, laat die mannen maar ff lekker voor wat ze zijn. Ik heb nog genoeg andere dingen waar ik me op kan concentreren. Mijn tijd komt wel.

Het enige wat ik nu weer voor elkaar heb. is dat ik met de carnaval J. weer heb benaderd omdat ik in de buurt was. Maar ach, het is carnaval. Maakt niet uit, dan doet iedereen stomme dingen. Weer uitgebreid gezoend met hem, maar ik was inmiddels ook weer zo dronken dat ik het niet kon laten om hem te vragen wat ik nu voor hem ben. Geeft ie zo'n typisch mannen antwoord: ja een lekker ding. Ik laten merken dat dat nou niet het antwoord was waar ik op zat te wachten. Maar toen vroeg ie dus meteen wat hij dan voor mij is. En daarrr ging ik weer... Ik heb hem namelijk nooit eerder kunnen zeggen wat ik voor hem voelde. Dus ik heb hem haarfijn allemaal uitgelegd wat ik allemaal in heel de periode dat we aan het daten waren gevoeld heb. En dat ik weet dat ik niet altijd even tactisch/netjes heb gehandeld. Nu waren we het er eigenlijk allebei over eens dat we het er eigenlijk op dat moment niet over moesten hebben. carnaval en dronken. ook zeiden we van nee over de sms gaan we het er ook nie over hebben. is vaker gebleken dat het niet werkt. Maar toch zijn er weer een hoop dingen gezegd. tussen het zoenen door. dat dan weer wel. Nu weet ik alleen niet meer zo goed wat hij allemaal gezegd heeft. Ik weet wat ik kwijt wilde. Maar hoe hij er tegen aan kijkt. Ik weet het niet meer. Maar ik meen dat we hebben afgesproken dat we weer eens gewoon gezellig af zullen spreken en het later wel een keer hebben over wat er is gebeurd allemaal. gezien het om een hoop misverstanden gaat. en dat hij wat zou laten weten. dat was volgens mij de afspraak.

Maar nu.. ik ben weer een puinhoop hoor. En ik moet me ook echt zien te beheersen! ik zit de hele tijd terug te denken aan dat gesprek. heb ik het wel goed gezegd? wat heeft hij gezegd? wat nu? hij heeft nog niets van m laten horen. moet ik wat laten horen? nou ja, eigenlijk heb ik de dag na dit gesprek weer gesmst met een dronken kop en me wederom kwetsbaar opgesteld. Maar nog steeds geen reactie. Ook niet heel gek. Mannen zijn gewoon niet zo snel en zeker niet na de carnaval. Maar ik ben wel weer aan het wachten. Terwijl ik dat echt niet moet doen. ik heb ergens weer hoop gekregen, ik wil weer bevestiging, ik word weer onzeker. En ik word er helemaal gek van. Mn vriendinnen keuren hem verder ook allemaal af gezien wat er eerder allemaal is gebeurd. Maar ze kennen ook voornamelijk de 'slechte' verhalen. Maar misschien laat ik me ook weer bedonderen. Dus wat moet ik doen. Waarom laat ik het niet gewoon gebeuren? Waarom kan ik het niet loslaten en gewoon normaal doen? Wat ik bovenaan al zei. ik voel me net een puber. en ik lijk zelfs wanhopig. dat is echt het laatste wat ik wil. Tegelijkertijd wil ik m weer bellen of smsen en vertellen wat ik voel en wat er in me omgaat. terwijl ik weet dat deze benadering niet werkt. Ik hoop dat ik het vol houd om hem nog even niets te laten weten. Ik heb m zondag al gezegd wat ik voel en hoe ik er nu over denk. dronken dat dan weer wel. Maar het is nu aan hem. Ik ga m toch niet achterna lopen.

gek word ik er dus van. ben onze liedjes weer aan het luisteren en al. Ik weet het.. ik doe het zelf. Maar ik wil me er echt niet op deze manier mee bezig houden. Maar hoe controleer je je gedachtes nou? Vreselijk irritant die liefde....

Steekwoorden: balans, gevoelens, liefde

< Vorige bijdrage

Opmerking

Je moet lid zijn van Cafe de Liefde om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van Cafe de Liefde

Reactie van Elisabeth op 22 Februari 2010 in 22.58: Ik cheer mee! Go girl!

Reactie van meisjelief op 22 Februari 2010 in 22.55: grote meid. Wij zijn je cheerleaders!

je bent IDD the better person. Jij bent namelijk zo sterk dat je je excuus voor je gedrag kan aanbieden. (want dat is echt heel erg moeilijk voor mensen)Mag ik je een tip geven voor je afspraak (okay 2)

1 Noem het geen date; date impliceert romantiek.
2: Leun achterover. Door relaxed achetrover te leunenimpliceer je: ik ben relaxed in mijn eigen ruimte, en jij moet mijn ruimte inkomen. daar moet ik toestemming voor geven. door voorover te leunen impliceer je hijgerigheid. (Denk een hondje die bedelt om aandacht, versus een kat die wacht totdat jij mens die aandacht komt geven. Doet de mens dat op het verkeerde moment, dan krijgt ie een haal.)

Reactie van Renée op 22 Februari 2010 in 22.16: Het is ook weer niet zo dat ik mezelf meteen van die afgrond laat flikkeren weer. Ik heb de laatste tijd heel veel nagedacht en al heel veel geleerd van mezelf. Nadat ik gister mijn smsje had gestuurd had ik ook echt niet verwacht dat ik nog wat van hem ging horen. Maar voor mij was dat hetgene wat ik moest doen om het weer los te kunnen laten. Had ik helemaal niets van hem gehoord, dan was ik in ieder geval nog the better person. Maar hij heeft wel wat laten weten.

Mijn verwachtingen van deze date heb ik ook helemaal in de hand. Die zijn nog heel laag. Ik wil namelijk ook eerst zien dan geloven. Maar ik vind ook dat ik me voor nu gewoon ook ff blij mag voelen om hem weer te zien.
hoe de date morgen verder gaat? geen idee... maar ik laat me sowieso niet meer gek maken door hem. Dat is tenminste één ding dat zeker is.

Reactie van Elisabeth op 22 Februari 2010 in 21.58: Ben bang dat ik het wel met meisjelief eens ben, als hij je zou willen als partner, als vriendin dan zou hij zich echt anders gedragen. Of sterker: dan zou je moeten willen dát hij zich anders gedraagt dan hij doet!
Kan me voorstellen dat je graag wilt dat ie je morgen met rode rozen staat op te wachten, de champagnefles nog nét niet ontkurkt en een hotelsuite in het luxe hotel van de stad gereserveerd, maar hoe groot is die kans?
Het risico van je erop verheugen is dat hij je weer teleurstelt.
Lieve Renée, ga er morgen heen (of whatever jullie afgesproken hebben) en neem je leven in de hand: niet door je afhankelijk te maken van wat hij voelt, maar door je te laten leiden door wat jij de afgelopen tijd gevoeld hebt: twijfel, onmacht, verliefdheid, verdriet, en neem afscheid. Sterkte!

Reactie van meisjelief op 22 Februari 2010 in 21.29: Je hebt gister Ge-sms-t en vandaag SMS-t hij weer terug?

Goh das zeker zo'n jongen die niet constant zijn telefoon in zijn kontzak heeft zitten.

Ik ga ff vervelend zijn: Jongens en mannen zijn heel simpel: als ze je echt willen rennen ze voor je. En wij vrouwen snappen het concept macht nog niet helemaal. (ik ook niet, elke keer dat ik het tegen een ander zeg, zeg ik het ook tegen mezelf)

Wij zijn de baas, als wij geen ja zeggen gebeurt er niets. Als wij bij voorbaat al gaan liggen doet een man geen moeite voor ons. Goed toegegeven, een beetje naar de telefoon zitten staren is de controle aan apeknul geven. Dan wordt je constant geconfronteerd met het feit dat de telefoon NIET overgaat.En dan komen die gedachtes, en dan is het makkelijker om maar gewoon te doen wat je altijd deed. Namelijk zelf het heft in handen nemen.

Wat je nu doet is steeds hetzelfde; je lazert jezelf van dezelfde afgrond af in de hoop dat hij meespringt, en bent verbaasd als je op de bodem terecht komt alleen, terwijl hij van boven naar beneden kijkt, en je een paar botten hebt gebroken. Vervolgens klim je weer naar boven, en springt weer vrolijk naar beneden, vanaf dezelfde plek, zonder vleugels en reserve parachute en zonder jongen, in de hoop dat je nu wel gewoon heel op de bodem aankomt.

Stop (voor nu) even met springen. Blijf es ff liggen op de bodem. Die emoties die je nu voelt probeer je te verdoven door je op het volgende romantische avontuur te storten. Laat die jongen lekker boven aan die kloof staan. klim (zometeen als je weer heel bent) eens aan de andere kant omhoog. kijk een hoe het landschap er daar uitziet.

Reactie van Renée op 22 Februari 2010 in 20.06: Goed nieuws!!! ik had hem gister toch maar een sms gestuurd... gewoon normaal en ff mijn excuses aangeboden voor eerder vertoond idioot gedrag o.a. en nu net een uur geleden heeft ie me gevraagd om af te spreken morgen! Ben meteen maar een dansje gaan doen! Zo blij ben ik echt in geen tijden meer geweest! Woehoe!

Reactie van Sabine op 21 Februari 2010 in 0.41: Je kunt natuurlijk hem ook een heel normaal berichtje sturen. Als je hem wil moet je er iig alles voor doen om hem te krijgen!

Wat die slachtoffer rol betreft probeer te leven als winnaar! Je hebt niets te verliezen en zelfs als je iets verliest zul je uiteindelijk iets voor terug krijgen (meer zelfkennis bijvoorbeeld) . Je wint dus zowiezo! Al voelt het af en toe niet zo, uiteindelijk win je altijd.
Wat je zegt, je komt er wel! Dat is precies waar het om gaat!

Reactie van Renée op 20 Februari 2010 in 14.36: Het is precies wat je zegt inderdaad.. ik heb duizend keer liever zo'n liefdesverdriet dan helemaal nergens komen. En ik ben al op dat punt aangekomen hoor na veel moeite. En wat ik nu dan weer aan het leren ben is om niet continu die bevestiging te willen hebben. En stoppen met die slachtoffer-rol aan te nemen waarover ik op talloze blogs lees. Dus ik kom er wel, want ik weet nu waar ik al die tijd mee bezig ben geweest.

Verder heb ik nog niets van hem gehoord. Ik probeer me er ook niet druk om te maken. Als ik over 2 weken nog steeds niets gehoord heb.. dan weet ik dat het gewoon over is en dan zal ik het moeten accepteren. En eigenlijk verwacht ik nu al dat het zo zal gaan. En ik kan het hem ook niet heel kwalijk nemen eigenlijk.

hij vertelde afgelopen week dan tijdens ons dronken (maar goudeerlijke) gesprek dat hij eerder geen zin meer had om te reageren op mijn smsjes waarin ik moeilijk deed. can't blame him. En als hij ons laatste gesprek ook weer als moeilijk gedoe heeft ervaren, dan blijft het hierbij.. maar geen idee of dit het geval is. maar ik heb hem gelukkig eindelijk wel kunnen vertellen wat ik voor hem voel.

conclusie.. als ik dus echt niets meer hoor van hem.. dan weet ik wat ik beteken voor hem en laat ik hem los.

Reactie van Sabine op 20 Februari 2010 in 14.15: je verhaal is ontzettend herkenbaar.
Het zou zo mijn verhaal kunnen zijn. Heb ook lang gescharreld en dat gaf mij een soort veiligheid. Zolang het scharrels waren had ik enigszins de controle. Ik wist dat het niets ging worden en daardoor kreeg ik het idee dat ik niet echt diep gekwetst kon raken. Het is een soort attitude die tegen de buiten wereld zegt dat ik sterk ben en niet te kwetsen val.
Ik heb uiteindelijk mijn trots aan de kant gezet. Heeft me veel moeite gekost. Maar als je echt van iemand houdt en echt voor diegen wilt gaan lukt dat ook. Ik heb inmiddels duizend keer liever intens liefdesverdriet dan dat ik me wanhopig vast probeer te houden aan mijn attitude.

Maargoed ik ken het gevoel van helemaal gek worden van niet weten waar je aan toe bent maar al te goed.
Heb je inmiddels al wat van hem gehoord?

Reactie van Renée op 19 Februari 2010 in 16.44: Helemaal onbenullige zaken waren het nu ook weer niet. Er waren gewoon een paar dingen voorgevallen die niet helemaal klopten. Hij had gelogen over een paar dingen. Geen ernstige leugens. Maar het ging meer om het feit dat ik ergens achter kwam en dat ie dus niet eerlijk was geweest terwijl dat gewoon wel had gekund. Maar goed. dat zijn voorvallen geweest die we eigenlijk nooit echt uit hebben kunnen praten, maar waarbij we allebei fout zijn geweest.

Verder was het nog niet echt een relatie. We hebben lang om elkaar heen gedraaid en ik stond op het punt om een relatie met hem te willen beginnen. Maar hij koos er inderdaad voor om het contact te verbreken omdat ie allemaal geen zin had in gedoe. Logisch. Ik ben toen heel boos geweest etc. Maar heb er geen traan om kunnen laten. En het was verder heel makkelijk om verder te gaan door de manier waarop hij mij behandelde zeg maar. Tuurlijk baalde ik er nog wel van hoe alles gegaan was. Maar als hij zo deed, dan hoefde het ook niet voor mij.

Wat ik er verder nog vergeten ben erbij te zetten is dat hij 2 weken geleden weer contact met me zocht door me een normaal smsje te sturen. En ik was natuurlijk weer op mn teentjes getrapt om me out of the blue zomaar te smsen. Vervolgens doet ie ook nog eens alsof ie niet wist waar ik het over had. En uiteindelijk reageerde hij weer niet toen het hem te heet onder zn voeten werd.

Verder kan ik er nog niet om huilen denk ik. Het is ook niet direct verdriet wat ik ervaar. Heb het ergens allang geaccepteerd. Maar hij heeft me wel weer een beetje hoop gegeven na afgelopen zondag. En dus houd hij me weer bezig en ben weer aan het wachten en aan het lichtelijk aan het hopen. Een frisse start is helemaal niet verkeerd. En ik sta er voor open. Maar weet ook dat ik moet oppassen. Dat het inderdaad zijn keuze is geweest om het contact te verbreken, maar ook dat het zijn keuze is geweest om weer contact op te nemen. Maar ik weet dat dat niets hoeft te betekenen. Dus ik kijk er nog wel vrij nuchter tegenaan. Maar ik denk er wel continu aan. En dat is gewoon vervelend.