Alles begon als een sprookje...

Het was laat en het had net voor het eerst gesneeuwd buiten. Witte vlokken dwarrelden naar beneden en vormde zich een mooie witte laag op de stenen.
We zouden elkaar in het midden van de stad treffen, jij kwam van jouw huis, ik van de mijne..
Ik zag je al van ver...brede schouders en die brede grijns op je gezicht. Je was nog mooier dan ik dacht. Leuker, grappiger dan ik me had kunnen bedenken. Je stormde op me af...
Ik zakte ver weg in de sneeuw en jij tilde me eruit, we lachten om elkaar, ik gooide sneeuw naar je toe...de spanning was te snijden, er was meteen een vonk..een welbekende klik.
We liepen die avond door de stad, niemand op straat, je hoorde ons gelach door de straten.

Toch wist ik dat het misschien niet verstandig zou zijn om op deze man verliefd te worden...

Eerder die dag leerde ik W. kennen via via op hyves. We kletsen wat en bleken dichtbij elkaar te wonen. Ik flirte met je, viel voor je brutale uiterlijk, je ongedwongenheid.
Dat je inderdaad niet zo braaf was bleek al gauw. Je blowde elke dag en was ook niet zo vies van andere middelen zoals coke of xtc. We kregen al gauw een discussie. Deze discussie had ik al veel vaker gevoerd met gebruikers en die zou ik toch niet gaan winnen...

Na die eerste ontmoeting hebben we elkaar vaker gezien. We hebben nachtenlang gevreen tot de zon weer opkwam.
Je lag dan tegen me aan, niks aan, je billen tegen me aan...de overheerlijkste billen die ik ooit had gezien. Ik vroeg of je geen boxershort aan wou, maar dan gilde je, NEE, VRIJHEID, BLIJHEID! en liet je verder slapen..
Wat je soms niet wil, gebeurde toch, ik werd verliefd...verliefd op iemand die eigenlijk helemaal niet bij mij past.
Maar liefde is zo irrreel! Kun je kiezen op wie je verliefd wordt? Kun je dat sturen?
Tuurlijk wordt je niet verliefd op iemand die je totaal niet aantrekkelijk vind qua uiterlijk of innerlijk...maar wat als je verliefd wordt op iemand die in een totaal andere wereld leeft dan jij. Iemand die geen toekomstplannen heeft, iemand die alles maar relaxed vind, iemand waarvan de emoties totaal lijken afgevlakt door zijn overvloed aan wietgebruik!
Iemand die bijna dagelijks een feest heeft en de kroeg induikt, iemand die verslaafd is aan blowen.
Iemand die verslaafd is aan zijn eigen leventje...iemand die de confrontatie met zichzelf niet wil aangaan. (wat dat denk ik dat het is)
Wie ben ik om te zeggen dat hij het anders moet aanpakken in zijn leven? Ik ken hem nog maar net, en zelfs als ik hem langer zou kennen, hij bepaalt zijn leven zelf...
Dus deed ik net alsof er niks aan de hand was, alsof het niet zo was...maar ik kon er niet onderuit..
Als ik belde nam je niet op, je sliep je roes vast uit. Als ik langs wilde komen zat je stoned in de kroeg, om serieuze dingen lach je...
Eigenlijk lach je om alles, want alles is zo relaxed weet je!!!
Ben ik een ouderwetse tutje van 32 geworden? Ik blow niet en gebruik geen coke of xtc. Ja maar alcohol is ook drugs Marian krijg je dan te horen.
Alcohol is ook drugs inderdaad, maar als je soms zou blowen zou ik ermee kunnen leren leven, maar ik heb je volgens mij nog nooit nuchter gezien, je bent altijd stoned aan je ogen te zien.
Maar mijn liefde kent weer is geen grenzen en probeerde het te accepteren...maar diep van binnen maakte het me kapot.
Het is hoe je bent en reageert onder invloed van al dat geblow, je zegt alles juist intenser te beleven, maar ik zie een afgestompt emotieloos persoon voor me staan. Ik zou alles willen doen voor je om te minderen maar je moet het voor jezelf doen, zelf willen. En dat wil je niet, het is jouw leven, jouw ding, jouw keuze.

Je ligt naast me in bed te hoesten van al het gerook en ik verzorg je met liefde. Haal wat te drinken en omhels je. Ow, wat ben ik verliefd op je en zou ik graag iets willen opbouwen samen. maar ergens weet ik dat het me kapotmaakt. Jij bent gek op je wiet, gekker op hasj dan op mij...het is je levenstijl, het hoort bij jou.

Mijn ex zeurde ook al over mijn overmatige gebruik zeg je kwaad en ik weet dat ik dit ga verliezen.
Lieve W, ik wil je niet veranderen, ik ben blij als jij blij bent, maar ik kan dit niet...
Ik kan niet leven met iemand die verslaafd is aan drugs.

Ik wil er graag met je over praten maar jij hebt daar totaal geen zin in, rijdt stoned van A naar B, bent altijd maar moe en steekt er vervolgens maar weer 1 op.
Ik heb je mijn warmte gegeven, mijn verliefde gevoel voor jou...maar ik kreeg niks meer terug...
Toen ik je smste waarom ik niks meer van je hoorde zei je lachend, `Moet dat dan? `
Je kwetste me met deze opmerking en als ik er wat van zeg noem je mij een aanstelster.

Als je elkaar net kent en verliefd bent, moet het toch leuk zijn? gezellig zijn? en moet je vooral veel leuke dingen doen zegt men altijd.
Ik smste dat ik je miste..weer geen antwoord, je zou me morgen bellen, weer geen telefoon, dag erna dan, weer niks....ik hoef niks te beeindigen geloof ik...het is overduidelijk, dit was een verloren zaak.....

Je hebt 2 keer gezegt, geef me een kans, en tuurlijk wil ik je die geven, maar er gebeurt vervolgens helemaal niks..
Ik weet niet eens meer exact waarop ik nu verliefd ben geworden, we doen niks leuks samen en liefde geef je me niet. Ik denk dat ik verliefd ben geworden op jouw manier van leven, jouw eeuwige vrije denken, zo makkelijk en zonder angsten. Jouw ongedwongenheid, jouw vrijheid, blijheid...