Het is carnaval. Ik sta in een kerk die omgetoverd is tot een cafe. De mensen om me heen zijn uitgelaten, vrolijk en voornamelijk dronken. Alles kan en alles mag. De regels zijn weg gevallen. De overmoed heeft zijn intrede gedaan. Ook bij mij.
Plots loop jij de kerk binnen. Het lijkt alsof de wereld voor even stil staat. Duizenden gedachten gaan er door mijn hoofd. Geen enkele valt te volgen. Er stroomt een warm gevoel mijn lichaam binnen. De zenuwen gieren door mijn lichaam, terwijl ik naar je kijk. Je bent nog even mooi. Je bent nog even prachtig. Nog even uitdagend. Nog even alles.
Ik wordt naar je toe getrokken. Het is niet mijn keuze. De keuze is allang niet meer aan mij. Ik moet naar je toe.

Daar sta je dan. Daar sta ik dan. Alsof het een herhaling is van onze eerste date. Mijn ogen worden gedwongen je te volgen. Mijn hele lichaam trilt van zenuwen. Mijn lippen maken woorden, al heb ik geen idee wat ik zeg. Jouw lippen maken excuses, al is het overbodig. Alles is allang vergeven zonder dat je het wist. Je kijkt me aan met diezelfde blik die me alles verteld. Die me altijd alles heeft verteld en die me voor eeuwig alles zal vertellen. Je houdt van me.

Nog steeds heeft de overmoed de overhand. Ik wil jouw lippen op de mijne voelen. Ik wil de mijne op de jouwe drukken. Mijn liefde aan je geven, terwijl mijn lippen de jouwe beminnen. Woorden lijken me overbodig. Ik hoor je tegenstribbelen. Ik hoor je zeggen dat je me niet wilt zoenen. De woorden dringen niet tot me door. Ik zoen je. Ik kus je. Ik speel met jouw lippen. En jij.. Jij speelt met de mijne. Onze liefde wordt door onze lippen bezegeld.
Niets of niemand lijkt belangrijk. Ik wil jou en jij wilt mij. Zo lijkt het. Zo is het voor even.