De film begint. Ik ben blij dat ik voorlopig geen woord hoef te zeggen. Het is de zoveelste date in weken. Mijn vriendinnen vinden dat ik lang genoeg getreurd heb en regelen om die reden dates voor me. Ik wil hen niet teleurstellen. Ga met verschillende mannen op dates, om na 2 soms 3 dates te vertellen dat het niets gaat worden. Ik begrijp dat het een luxe probleem is. Ik vind er alleen niets luxe aan. Het frustreert me alleen maar.
Na iedere date lig ik huilend in mijn bed. Ze praten niet als jij deed, ze lachen niet als jij deed, ze kussen niet als jij deed. Dat alles zou ik door de vingers kunnen zien, als een van hen mij het gevoel zou geven dat jij mij gaf. Het gevoel dat ik onoverwinnelijk was. Onoverwinnelijk omdat jij en ik elkaar bezaten. Jij en ik waren de enige die er toe deden. Als ik bij je was betekende ik de wereld voor je en jij voor mij. Dat is niet meer. Na iedere date kom ik tot die pijnlijke conclusie. Jij en ik zijn niet meer.

Ik besluit de film te gaan volgen zodat ik na de film met de man een gespreksonderwerp heb. Het is moeilijk mijn aandacht erbij te houden. Het is de tweede date met deze man. Mijn vriendinnen stelde dat je niet altijd gelijk verliefd word. Een tweede date zou noodzakelijk zijn om dat gevoel op te roepen. Bovendien zou het me helpen om van mijn liefdesverdriet af te komen.
Het werkt vast voor anderen op die manier. Bij mij niet. Ik herinner me het moment dat ik je ontmoette alsof het gisteren was. Een blik was genoeg. Een blik en ik was verloren. Een blik en ik wist dat mijn hart van jou zou zijn. Verloren verliefd. Heel mijn lichaam tintelde. Ik kon mijn ogen niet van je af houden. Direct was het duidelijk dat jij mijn wereld zou veranderen. Zelfs nu ik aan je denk begint mijn hart sneller te kloppen.

Ik wordt opgeschrikt. De lichten gaan aan. De film is afgelopen. Ik heb alleen geen enkel idee waar deze over ging. Besluit daarom om wat onzin dingen te vragen aan deze man. Hij is duidelijk gecharmeerd van mij. We kletsen voluit over onbelangrijke zaken. Het is gezellig. Ik kan het goed vinden met deze man. Hij heeft dezelfde interesses, hobby’s en levensdoelen. Uit een objectief oogpunt moet ik toegeven dat deze man perfect bij me zou passen.
De man brengt me naar huis. In de auto kijkt hij regelmatig mijn kant op. Ik zie een twinkeling in zijn ogen. Zijn lichaamstaal verteld me dat hij nerveus is. Ik voel me schuldig. Straks laat ik deze man verliefd op me worden en ben ik gedwongen om zijn hart te breken. De angst dat dit gebeurd is me te groot. De auto stopt voor mijn huis. De man kijkt me vragend aan. Ik begin te huilen. Stamel nog net iets, dat ik dit niet kan en ren de auto uit richting mijn huis. Ik laat de man in verwarring achter.