Ik weet even totaal niet wat ik met mezelf moet beginnen. En eigenlijk weet het misschien ook wel... maar wil ik er ergens niet aan geloven. Ben ik verliefd? Vind ik alleen de aandacht leuk? Houd ik mezelf iets voor wat er helemaal niet is? Bescherm ik mezelf voor gekwetst te worden door te zeggen dat ik niet verliefd ben? Wat is het nu?

Het begon allemaal een jaar geleden dat we voor t eerst met elkaar zoenden. Op het eerste gezicht echt totaal niet waar ik op val en hij (B) bleek ook nog eens ruim 4 jaar jonger te zijn dan mij. Nee dat wordt m niet, dacht ik. Maar ach, dan kan het nog steeds leuk zijn. En dat was t ook. Ik vond m zelfs wel schattig eigenlijk, want ergens wassie toch wel een beetje verlegen etc. oh wat is t toch een schatje. kan geen kwaad woord over m zeggen.

Maar toen kwam er toch een einde aan na een aantal keer de nacht bij elkaar te hebben doorgebracht. Gewoon zomaar. Ik had ook weer een ander die op mn pas was gekomen (wat niets werd) en een paar maanden later kwam B. weer op mn pad. Nu werd ik er een beetje verlegen van. We hadden elkaar immers al een tijd nie meer gezien of gesproken. En we zijn een beetje verder aan gaan kloten daar waar we waren gebleven. Verder was er niets. We praatten ook niet echt over gevoelens of iets dergelijks. Nee t was wel prima allemaal zo. Gewoon lekker seksen.

Ik wist zelf ook precies wat ik voor m voelde. Ik vind m een hele leuke kerel, het is een schat en je kan goed met m lachen. En ik vond t al helemaal geweldig als hij zich sochtends aankleedde en dat hij dan lekker droog begon te neurien. Maar ik wist ook zeker dat hij t niet was voor mij. hij is niet degene waarvan ik tegen mn ouders zal zeggen van "kijk pap en mam, dit is m nou". Hij is te jong en hij moet nog lekker genieten van zn jonge bestaan en zich vooral nog niet gaan binden. iets waar ikzelf wel heel erg aan toe ben. Bovendien is hij geen prater, uit zn gevoelens amper. Nee dat wil ik echt niet in een relatie. Ik vind t allemaal wel prima zo zoals het gaat. Geen lasten, maar wel de lusten. En gewoon blijven doen zolang het leuk is. en dat hebben we de daarop volgende maanden gedaan met af en toe een iets rustigere periode dat we elkaar amper zagen, maar dat werd later ook weer ingehaald.

Maar toen. ik merkte dat er iets dwars zat bij m. ik voelde een terughoudendheid. Wat bleek. hij was bang dat ik verliefd op m was. haha.. neee joh. voor mij was t ook alleen seks. gewoon lekker genieten van elkaar. nou dat was een opluchting voor hem. En voor mij ook dat het was uitgesproken. En kort daarop zette hij er dan toch een punt achter. Hij had even teveel aan zn hoofd. moest even aan zichzelf werken. blabla. Prima. doe wat je moet doen.. ik zal niet moeilijk gaan doen. Maar ach, ik wist toch wel dat hij weer terug zou komen. En jawel hoor. het duurde niet lang of hij lag weer naakt naast me in bed.

Maar nu was hij veel meer afstandelijker dan anders. Ook in het openbaar. En alles was vreemd. Was ie alleen met mij, dan was t prima. maar daarbuiten... ik wist nie wat ik ervan moest denken. En ik begon me er rot over te voelen. waarom voel ik me er rot over? ik ben toch niet verliefd op hem? waarom voel ik me zo? ja oke, we hebben ondertussen heel veel nachten samen doorgebracht, logisch dat je dan IETS gaat voelen.. maar hij is nog steeds niet degene die ik aan mn ouders wil voorstellen als mn nieuwe vlam. En vervolgens maakte ik dezelfde fout als die zo veel vrouwen maken.. ik begon overal wat achter te zoeken en ik werd helemaal gek. Non-stop zit ie in mn hoofd. Ik heb zelfs nog pogingen gedaan om met m te praten. maar dan zaten we tegenover elkaar en durfden we er niet over te beginnen en gingen we maar gewoon weer neuken.

nee dit schiet niet op. vergeet m nou maar dacht ik. ik laat vanaf nu alles van hem afkomen. het is mooi geweest. Maar hij liet t er ook niet bij. hij wilde snachts langskomen. heb eerst nee gezegd, want ik wist toch wel wat er van ging komen. en toen begon ie over dat ie ook wel ff wou praten. Nou.. vooruit. ik vertel hem vervolgens dat ik niet weet wat ik voor m voel (ik kan immers keihard roepen dat ik m wil, maar ook dat ik nooit iets met m zou willen). hij begint over dat ie me heel leuk vind en dat ie toe is aan een vriendin. Vervolgens belanden we in bed en neemt ie me heerlijk in zn armen en kussen we wat. ik dacht bij mezelf: zou hij het dan toch eindelijk toegeven aan zichzelf dat ie iets voor me voelt? zal ik me er ook maar eens aan overgeven? je weet immers nooit van tevoren of iets gaat werken ja of nee. zonder ooit risico's te nemen kom je nooit ergens..

nou de volgende dag wederom in de kroeg deed ie weer alsof ie me niet kende. Ik daar brullend gestaan. (ik heb daar zo'n hekel aan!!! zo wil ik niet zijn) en later toen ik sliep smste hij weer.. blijf je slapen? vind het wel fijn eigelijk om samen te slapen... ik was BLIJ dat ik al sliep. want da kon ik toch niet echt hebben op dat moment.

weer een dag later weer een aantal nachtelijke smsjes.. ik zou naar hem toe komen. hij zei dat ie al op me lag te wachten en dat ie t bed voor me warm zou houden. ik smolt helemaal.. ik vond het zo lief. dit soort dingen stuurden we eerst nooit naar elkaar. en weer die gedachten: zou hij het dan toch eindelijk toegeven dat hij iets voor me voelt?

Niets bleek minder waar. een aantal dagen later kwam de aap uit de mouw. weer een brulavond in de kroeg gehad en toen zijn we maar eens ECHT ECHT goed gaan praten. ik heb er toen maar alles uitgegooid wat er ook maar in me om is gegaan de afgelopen tijd. en hij vertelde ook hoe hij erover dacht. ja hij vind me leuk, ja hij is toe aan een vriendin.. MAAR (dat was ie ff vergeten te vertellen) hij denkt niet dat ik t voor hem ben. redenen: hij valt op ietsje jonger en op een maatje minder. Nou, haha als dat het is... dan heb ik niets te vrezen. Dat zijn geen echte redenen. Kom op zeg. maar goed. het is mooi geweest zo. we zetten er een punt achter. maar ga t wel jammer vinden.

Opluchting volgde, verdriet, leegte en woede...... maar t is wel beter zo. dus heb me er bij neergelegd en probeerde m uit mn hoofd te zetten. dit alles gebeurde een maandje geleden en weet je wat, ik doe het best goed. rustig vergeten. tuurlijk denk ik nog wel eens aan hem.. maar ik weet dat het beter is.

tot 2 weken geleden. alles stond weer op zn kop!!! hij had nl weer gesmst snachts.of ie nog ff zou komen borrelen bij mij. typische bootycall dacht ik. ik vroeg nog: je bent zeker lekker dronken aant worden. Nee antwoorde hij. Heb nee gezegd op de vraag of ie langs mocht komen.. 2x, want t leek me niet verstandig en ik wilde me niet weer zo klote erom gaan voelen. Dus kwam ie aan dat ie wou praten. hij dacht dat er nog wat dingen langs elkaar afliepen. Praten?!?!?!? fucking hell.,. er is niets meer te zeggen hoor! alles is er al over gezegd waarover wil je nu nog praten??? het is toch duidelijk? nja.. hij vond het niet goed afgerond en voelde zich er klote bij. hij wilde dat we gewoon normaal tegen elkaar konden doen. ja dat wil ik ook.. al een paar maanden. wat denk je nu wel niet? maar goed.. ik geloof in het beste van de mens. en ja, ik wil geen moeilijk gedoe en we zijn volwassen genoeg om normaal met elkaar om te gaan.. dus... ik stemde toe. toen hebben we heerlijk gewoon bijgekletst etc. hij bleef slapen.. en toen hebben toch weer een fout gemaakt en geneukt. t is ook te moeilijk om naast elkaar te liggen en niets te doen en zeker als je net weer van alle heftige emoties bedaard bent.

Gevolg: ik was terug bij af. wat wil hij nou??? wat wil ik??? waarom voel ik me zo? diepe zucht, ik laat het weer even rusten. en een week later zag ik hem weer. deze keer konden we toch weer normaal doen tegen elkaar int openbaar. leuk even babbeltje maken etc. niets aant handje. tot ik mezelf weer gek begon te maken en weer een jankbui kreeg. ik sms hem of ie t nu wel een goede afronding vind. ja hoor smst ie. jij wel? hmmz, weet t niet. ben terug bij af zeg ik. hoe ist verder vraagt ie? uhhh, dat zeg ik net dacht ik. nja.. ik heb weer lopen brullen, heb een zwak voor je. blablabla. gaat het wel een beetje vraagt ie nog een keer... (zucht dit schiet niet op) oke, ik zeg m dat ik denk verliefd te zijn. dat hij me moet zeggen dat het nix is verder. dat hij de enige is die me hieruit kan redden, want ik maak mezelf helemaal gek. antwoord hij: "t is ook nix verder, hoe kut t ook is :( Maar je mag gerust nog langskomen hoor. al blijf je slapen joh" GODVER DE GODVER!! hier heb ik dus nix aan. dus ik zeg dat ie JUIST moet zeggen dat t nix is en dat ie vooral niet moet gaan zeggen dat ik mag blijven slapen etc.ik zou niets liever willen, maar zo kom ik er natuurlijk nooit overheen. antwoord hij weer: het gaat ook niets worden. bedoel alleen maar dat je gerust langs mag komen. stokbrood ligt net in de oven........

AAAAAAAAAAAAAAAAH! ik word helemaal gek! wat moet ik hier nu mee. ik ben toch duidelijk? en hij zegt 2 tegenstrijdige dingen, toch??? ik geloof m gewoon niet als hij zegt dat het nix gaat worden. met zo'n antwoord als wat hij me gaf, kan ik m gewoon niet serieus nemen. ik haat die dubbele antwoorden! hij moet niet t een zeggen en iets anders doen. maar ben verstandig thuis gebleven die avond.

de volgende dag: beiden te dronken in de stad... weer smsen. praten? ja goed, afgesproken.. is er weer niet van gekomen. maar wel een heerlijke nacht...... en t stomme is, ik ben weer enigzins happy.

En ja, ik moet wel verliefd zijn... zal ik zelf hier maar eindelijk eens duidelijk over zijn? het uitspreken? Dan is het gewoon over.... want deze vage shit trek ik niet meer. Misschien is dat veel makkelijker...