Cafe de Liefde

Verloren nacht.

Ik sta voor je huis. Ik had bedacht naar je toe te rijden aan te bellen om samen een glaasje wijn te drinken. Ik zou al je angst weg nemen, ik zou je vast houden, ik zou sterk zijn. Maar nu sta ik hier en breekt er paniek in me uit. Ik durf niet. Ik ben bang dat je me afwijst. Ik ben bang dat alles wat je me ooit zei een leugen was, maar vooral bang dat je mijn liefde voor jou zal afnemen.

Ik zou willen dat ik de moed had om aan te bellen. Ik heb geen moed meer over. Ik blijf staan voor je huis, het licht brandt binnen. Je bent thuis. Ik luister, ik hoor je praten tegen iets of iemand. Het is fijn om je te horen praten. Ik wil tegen je praten. Ik wil alle goede dingen tegen je zeggen, mijn mooiste zinnen uit spreken en het menen. Nog veel liever zou ik niets zeggen en je met mijn lippen vertellen hoeveel ik van je houd. Ik heb je het nooit verteld.

Het begint te regenen. Ik voel de kou in mijn lichaam trekken. Toch blijf ik als verstijfd voor je huis staan. Ik weet dat je daar binnen bent, die gedachte maakt me gelukkig. Ik kijk door het raam in de hoop een glimp van je op te vangen. Ik zie alleen de gang en de muur waar jij me tegen aan zette toen wij nog magische nachten hadden. Het zijn mooie herinneringen van nachten vol passie, magie en pure liefde. Geluksmomentjes waren dat.

Misschien zit je wel met een ander op je bank nu en denk je allang niet meer aan mij. Die gedachte doen de tranen over mijn wangen rollen. Ik ben compleet in de war door jou. Ik zou zo graag willen dat het stopte, dat ik verder kon en jou die ander zou gunnen. Zo ver ben ik nog niet. Dat komt wel ooit. Vannacht vind ik jou nog steeds de liefste.

Ik spreek de woorden uit: “Liefste, ik hou van jou!” Ik weet dat je het nooit zult weten, maar nu heb ik het je verteld.
De dramatiek hangt om me heen. Ik fiets naar huis en besluit dat ik morgen beter mijn best ga doen. Ik ga proberen om jou te vergeten. Vanaf morgen, vannacht is al verloren.

Opmerking

Je moet lid zijn van Cafe de Liefde om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van Cafe de Liefde

Reactie van tom op 13 December 2009 in 20.37: Sabine, heel mooi geschreven, maar voor mij ook weer iets van: nee he? dit zal mij toch niet gebeuren? net gewandeld met mijn dochter van 17 die mij ook vertelt dat ik niet zo onzeker moet zijn. Ik kan mij echter precies voorstellen wat jij bedoeld. Zo raar om zo verliefd te zijn; hoe kom je daar toch van af? Succes met het vergeten; is niet zo gemakkelijk ben ik bang. En het erge is; het lijkt net alsof het erger wordt naarmate ik ouder word; heel onverstandig natuurlijk!

Reactie van flop op 9 December 2009 in 22.02: Zeer en herkenbaar. Moi verwoord, daarvoor mijn dank...

Reactie van Sabine op 9 December 2009 in 21.28: @B mooi gedicht! Past idd goed bij wat ik geschreven heb.
@Strawberry Queen dankjewel!

Reactie van B op 9 December 2009 in 17.54: Toen ik je stukje las moest ik gelijk denken aan een gedicht van Ingmar Heytze. By the way, mooi geschreven weer.

UIT HET LEVEN EEN GREEP

Dat ik 's nachts naar huis toe fiets
en dat mijn stuur een omweg maakt

en ik onder je venster sta
en aanbel tot het licht aan gaat

en jij naar buiten komt in een peignoir
(die droeg je vroeger nooit en staat ook raar)

en dat ik snotter dat het me zo spijhijt
en jij zegt van het komt allemaal wel goehoed

en ik op dat moment pas zie het huis
is niet jouw huis de straat is niet je straat en jij -

en dat ik voor de zekerheid nog vraag
terwijl de taxi al rijdt: 'Betekent dit nu ook
dat het allemaal niet goed komt?'

Ingmar Heytze uit 'Het ging over rozen'.