het is klaar. done. ik ben het zat.
Ik ren achter hem aan en van rennen word je moe.
ik verander in een irritant meisje waar je niet los van kan komen als ik een jongen leuk vind.
ik zie het van een afstandje gebeuren, en toch. toch he, het gebeurt. ik verander.

ik ben klaar met hem. hij heeft me een keer laten zitten, hij is kortaf op msn, heeft in totaal 1 keer op msn mij aangesproken i.p.v ik hem. In het echt komt hij wel naar mij toe en is het enige wat we doen zoenen.
leuk en aardig allemaal, maar ik wil meer. ik ben 17 jaar en ik wil experimenteren. ik ken het zoenen wel, ik ken het random jongens voor de leuk wel. Ik wil iets vast leren, ik wil leren om verliefd te zijn.

Ik huil. eindelijk. eindelijk om alle kutdingen die hij heeft gedaan of gezegd. ik vond het niet erg, liet hem begaan, kropte het op. nu ben ik het zat, lig ik in mijn bed, en ik huil. huil om alles waar ik om had mogen huilen. mijn vrienden hebben het gezegd, ik quote mijn beste vriend: "even serieus?, ik mag hem niet. hij is een klootzak en behandeld je niet zoals je behandeld zou moeten worden." weliswaar kent hij mij goed. "Dit doet je niets, want je vind hem verdomde leuk. maar ik vind hem een klootzak."

Ik zie het nu in. ik ren en ik ren en ik ren, en hij staat daar maar. het is net zo'n nachtmerrie; hoe hard je ook rent, je komt niet dichterbij. mijn doel keert zich zelfs van mij af.

het is wel goed: huilen lucht op. Ik had het gewoon zo graag gewild. zo graag gewild dat dit goed zou gaan. begrijp me niet verkeerd, ik ben nog maar 17, ik heb tijd zat om te leren om verliefd te zijn. Maar het was leuk geweest als dit mijn eerste ervaring was geweest met een vaste relatie. Het had gekunt, maar ik wilde sneller, ben gaan rennen.

en van rennen word je moe.