Mijn droom is nu ECHT voorbij

Ik schreef al eerder over mijn onzekere liefde voor de mooiste, liefste en meest fantastische vrouw van deze wereld. Na een week van enorme spanning en zonder verder kontakt heb ik haar vanmiddag gebeld. Een heel lang gesprek volgde waarin wij onze liefde voor elkaar wederom betuigden. Maar het is voorbij, of zoals zij het zegt: "Nee, ik ben niet klaar met jou, ik ben klaar met de situatie". Dit verdient natuurlijk enige uitleg, maar ik kom er, na 6 jaar co-ouderschap, achter dat deze vorm van "succes-scheiding" toch wel een hele donkere kant heeft indien je je zinnen zet op een nieuwe partner met een andere woonplaats. Immers, de kinderen moeten in 1 woonplaats naar school, wat je in dat geval zet voor de niet te maken keuze tussen nieuwe partner en kinderen; de kinderen gaan dan natuurlijk altijd voor, maar tot op welke leeftijd? Ik had graag 10 jaar op haar gewacht, maar dat vindt zij geen optie. Ik hou van haar!

Opmerking

Je moet lid zijn van Cafe de Liefde om reacties te kunnen toevoegen!

Join Cafe de Liefde

Reactie van tom op 20 Februari 2010 in 13.28: Spin heeft natuurlijk gelijk als zij zegt dat we wel allebei moeten willen. gelukkig belde zij mij gisteren op om mij een goede ski vakantie met de kinderen te wensen. gewoon lief en zegt ook niets; dat weet ik wel. Maar ik ga morgen toch net iets lekkerder op de weg! Kortom Don quichot leeft weer lekker door en hoopt dat Elisabeth het bij het juiste eind heeft!

Reactie van Spin op 19 Februari 2010 in 17.47: Opportunistisch ben ik ook nog.. ik zie het probleem nog steeds niet, tenzij ze niet wil. Maar goed.. ik was pragmatisch en opportunistisch. Eclectisch kan ik ook zijn. Maar vooral ben ik voor een relatie waarin beiden graag iets willen... ?

Reactie van Elisabeth op 19 Februari 2010 in 14.50: Vroeger fietste ik 20 km naar school, alleen als het heel slecht weer was namen we de bus. Maar dat is ook slechts pragmatisch.
Jee, tom, jammer ontzettend jammer dat het niet lukt om bij elkaar te blijven. Toch lees ik ook dat zij veel aan haar hoofd heeft, of althans dat denkt. Werk, kinderen.. Misschien moet je de situatie even rust geven, en over een tijdje weer contact zoeken. Als het echt 'de situatie' is dan is er een oplossing voor!

Reactie van Anna op 19 Februari 2010 in 10.32: Hé Torn, je hoeft toch niet permanent samen te wonen? 20 km is toch te overbruggen, en co-ouderschap voor de helft van de tijd?
Maar ja, als je niet wil, dan wil ze niet.

Reactie van tom op 6 Februari 2010 in 12.51: @spin Zij woont hier 20 kilometer vandaan, dat zou dus voor haar of voor mij betekenen dat de kinderen de halve week met de bus naar school zouden moeten? Daarom zeg ik: kan niet; onze ex-partners wonen allebei ook in de stad/dorp waar wij wonen; we kunnen dus gewoon niet weg zolang er nog kinderen thuis wonen. Daarom zei ik tegen haar: "nog 10 jaar". ik heb haar net een verkade chocoladehart gestuurd via internet voor valentijnsdag. Zou het iets uitmaken?

Reactie van Spin op 5 Februari 2010 in 18.30: Tom, mag ik weer even de pragmaticus uithangen hier? Ik lees co-ouderschap en dus kan het niet zijn? Dat snap ik niet helemaal.. maar wat ik al zei.. ben pragmaticus..

Reactie van Sabine op 5 Februari 2010 in 12.17: Ik leef met je mee. Kan me goed voor stellen hoe jij je nu voelt. Wens je heel veel sterkte.

Ben het geheel met priya eens.
Soms is liefde zo groots en intens dat het wel ware liefde moet zijn. Jij bent de enige die dat kan bepalen. Je zult het wel voelen. Als zij jouw ware liefde is, zal de liefde er voor zorgen dat jullie elkaar op een ander moment ontmoeten.
Zonder dat geloof in de liefde zou ik stapel gek zijn geworden. Al moet ik toegeven dat ik regelmatig op het randje van krankzinnigheid heb geleefd. Inmiddels weer.
Neemt niet weg dat ik nog steeds geloof in mijn ware liefde, al verklaren mijn vriendinnen me inmiddels compleet voor gek.

Kan je alleen maar mee geven dat je de rust en de tijd moet nemen om alles te voelen. Je zult zien dat het verdriet een hele mooie kant heeft..

Reactie van tom op 1 Februari 2010 in 19.10: Dank je wel priya, erg fijn om te lezen na een dag werken waarin ik mijn emoties opgekropt heb; ik zal proberen om erin te berusten; het is zo gemakkelijk om mijzelf nu knettergek te maken en dat leidt in ieder geval tot niets. Ik geef mijn droom niet op en ben er nu voor mijn kinderen als de vader zoals zij mij graag zag. Ik vond gisteren de kaart die zij mij een jaar geleden stuurde: daar staat het onvergankelijk "ik hou van jou!"

Reactie van priya op 31 Januari 2010 in 23.07: braveheart , you are! lieve tom, ik ben geen toekomstvoorspeller in die zin dat ik jullie toekomst visioen heb gezien, maar ik kan je wel meegeven dat liefde de weg leidt, en door je dromen niet op te geven, je je richting enigzins kunt bepalen.

ik zal je iets vertellen over waarom ik overtuigd ben van de kracht van liefde:
ik moest eens afscheid nemen van iemand waar ik ontzettend veel van hield, en vice versa. we hadden een relatie die moeilijk, maar wel écht was. meerdere keren hebben we gezegd: dit gaat niet. maar de liefde bleef. en zo ook de (een na) laatste keer.

onze levens gingen gewoon een andere richting uit. maar ben altijd van die persoon blijven houden, en ergens wist ik: ik zie hem weer. hij woonde in groningen, daar was ik weg gegaan. ging wonen in rotterdam, vervolgens in den haag en toen , na 5 jaar terug naar groningen. al die tijd elkaar summier gesproken en gezien, (terwijl onze levens , los van elkaar verder gingen, we hadden beiden andere relatie) maar het gevoel was blijvend. verwarmde me, maar tergde me ook... ik ervoer het zo totaal.. toen dat gevoel op zn piek zat, raakte ik in paniek. ik kon hem op dat moment nergens meer vinden!

hij bleek te zijn verhuisd. gek als ik was (op hem) plaatste ik oproepjes in de volkskrant, om hem te vinden. maar dat baatte niet. geen enkel teken van leven. ik gaf het bijna op, maar ineens viel bij me in: als het het zo moet zijn dat wij mekaar weer treffen, dan zal dat gebeuren. en als niet, dan niet. ik geloof in ware liefde, maar ik wist me te berusten in de situatie...

ik droomde nog van hem, dat hij me belde vanuit parijs. ik kon op dat moment niet weten waar hij was, ik had hem in jaren niet gezien of gesproken. prompt een week later, na die droom, kom ik hem tegen, op straat, in de stad! we liepen zo , frontaal op mekaar in. en hij vertelde me , dat hij inderdaad in parijs was..... we hebben mogen uitwerken wat we nog uit te werken hadden. wonderlijk he?

Reactie van tom op 31 Januari 2010 in 22.39: Zo voelt het inderdaad; ik heb nooit willen trouwen, ben inmiddels 46 jaar, maar met haar? ..............In mijn dromen zie ik ons al varen op mijn boot met al onze kinderen erbij naar het stadhuis! Ja ik weet het, ik ben erg emotioneel maar dat bracht onze liefde ook tot ongekende hoogte. Ik hoop zo dat je gelijk krijgt en dat wij ooit weer gearmd over het strand lopen; dat ik haar lippen op de mijne voel terwijl de branding van de zee als muziek op de achtergrond ons begeleid bij de kus die ik nu zo mis. Ik heb het mijn kinderen vanavond verteld en zou niets liever doen dan haar nu sms-en: "mijn kinderen zijn er; ze houden ook van jou, ik ben trots dat ik voor hen niet gehuild heb." Nu liggen ze in bed en voel ik mij, dankzij de kinderen, een gelukkig mens terwijl mijn benen trillen en de tranen over mijn wangen rollen; mijn god, wat houd ik van haar!