Mijn liefste, liefste en nog steeds enige neefje van bijna 3 verloor gisteren onder het toeziend oog van de hele familie zijn ballon. Zie het voor je: hij loopt al een uur lang met die ballon te zeulen, draadje van de ballon om zijn arm doen, weer eraf, ballon binnenshuis tegen het plafond, krijgt zijn ballon weer terug, draadje weer om zijn polsje en hij ging richting de tuin....

Hij staat in de tuin te spelen met zijn ballon en opeens stijgt de ballon op. Een van ons ziet het en plots zijn 9 paar ogen gefixeerd op Ivash die totaal verlamd naar zijn opstijgende ballon staat te staren. Het volgende moment duurde voor mijn gevoel minutenlang. Ons gelach bulderde over de tafel door het beeld van zijn armpjes in de lucht. Nog steeds totaal verlamd van de realisatie dat hij zijn ballon kwijt is en hij ziet zijn ballon verder en verder van hem afdwalen.

Hij werd getroost door zijn ouders. Na het verliezen van zijn ballon was hij zeker nog een half uur lang verdrietig. Misschien was dit wel de eerste keer dat hij te maken kreeg met verlies. Het was vertederend om te zien dat zijn twee armpjes in de lucht bleven reiken naar de ballon. Harten van kinderen zijn zo teer. Onze harten, ja van volwassen mensen, zijn geloof ik net zo teer. Langzaamaan begon hij weer te spelen en werd hij steeds vrolijker. Laten we met zijn allen blijven spelen, dan komt het wel goed.