Helaas is de liefde niet altijd alleen maar rozengeur en maneschijn. Integendeel. De liefde brengt heel wat problemen met zich mee. Hoe komt het dan dat wij er toch steeds naar blijven verlangen? En waarom voelen wij ons zo alleen als we niemand hebben? Is het voor de mens zo moeilijk om zich te vermaken zonder die parter in zijn leven?

Dit zijn allemaal vragen die ik mij stelde toen ik weer eens kort voor een breuk stond met mijn vriend. Mijn vriend die ik 4 jaar geleden had leren kennen via een dating website. De man met wie ik nachtenlang tot in de vroege uurtjes kon blijven chatten. Een man die zowel kon flirten als afstandelijk kon zijn en die onze blind date steeds verder uit bleef stellen. Daar was ik verliefd op geworden. En hij had mijn aandacht getrokken, dat hij aan de andere kant van het land woonde maakte mij op dat moment niet veel uit. Hij had er echter wel zijn twijfels en bedenkingen bij en daardoor heeft het twee jaar geduurd voordat we eindelijk een date hadden.

In het begin ging het helemaal geweldig. Elke vrije minuut waren we bij elkaar te vinden en het voelde gewoon als een vakantie. Doordeweeks verliep het contact vooral over sms en msn. We hadden nog tijd om elkaar te missen en de keren dat we bij elkaar waren konden we er nog meer van genieten. Dit was allemaal leuk in het begin, maar na een jaar begin je er langzaam genoeg van te krijgen en heb je geen zin meer om elk weekend vrij te houden voor je partner. Dan wil je ook een keer iets doen met andere mensen.

Hierdoor zagen we elkaar steeds minder, wat inhield dat er minder erotiek en sex was en waardoor de jaloezie en het wantrouwen steeds groter werd. Laat me je vertellen een liefde op afstand betekent verdriet, hartzeer, jaloezie en misverstanden. Als je pech hebt zelfs ontrouw. En ik begon er langzaam achter te komen dat het toch een stuk moeilijker was dan ik had verwacht in het begin.

Het is ook al een keer gebeurd dat ik dacht dat vreemdgaan helemaal geen slechte optie was. Tijdens het stappen had ik een erg leuk gesprek met een jongen en op dat moment wilde ik geen vriend. Ik wilde aan niemand trouw blijven en gewoon met deze jongen mee naar huis gaan. Ik ben blij dat ik het niet heb gedaan, maar het heeft me wel laten zien dat dingen anders moeten.

Sindsdien hebben we het vaak over samenwonen gehad, we wilden dat onze verhouding meer zou worden dan alleen de relatie op afstand. We wilden iets serieus en blijvends en we wilden elkaar vooral elke dag kunnen zien.

Maar het wil niet lukken, we kunnen het maar niet eens worden wie dan moet verhuizen of waar we willen wonen. En zo hebben we de afgelopen 5 maanden bijna dagelijks ruzie. Het contact verloopt stroef en er is heel veel spanning. En dat terwijl we toch echt van elkaar houden.

Is een woonplaats dan zo belangrijk dat we onze hele relatie ervoor op het spel willen zetten?

Kijk ook eens op de sites van mn vriendinnen

Blog 1

Blog 2

Blog 3