Jongleren is nooit mijn sterkste punt geweest, anders dan mijn broertje die er zelfs een diploma voor heeft.

Het is niet dat ik het niet kan. Het is de uitvoering die maakt dat ik het niet volhou.

Drie balletjes langs elkaar zwierend door de lucht dat lukt. Ik sta er alleen als een enorme stuntel, half struikelend om ze op gang te houden met mijn tong tussen mijn lippen in opperste concentratie met een frons die mijn opa niet zou misstaan.........en vind ik het dan nog leuk?

De laatste weken heb ik wat aandacht betreft niets te klagen over mijn vrijgezellen bestaan.

Ik voel me lekker en dat straalt de wereld in.Af en toe een leuke date, regelmatig leuke flirts, precies genoeg lust en passie tussen de lakens......Ik straal wel door... een oude vlam komt weer op mijn radar, een nieuwe man nodigt mij uit.....een telefoonnummer van die leuke jongen.

Het is lekker druk, ik vind het spannend en beleef leuke avonturen.

Ik wil het allemaal, maar eigenlijk is het teveel.Ik verdrink in mijn eigen gulzig zijn.

Ik zwier al het leuks door de lucht, maar ik voel mijn tong al tussen mijn lippen.Al dat leuks behoeft nogal wat energie om het zwierende te houden. Nog even en het struikelen begint. Smsen, bellen, afspreken, er leuk uit willen zien, niet vergeten hem een kaartje te sturen, origineel mijzelf zijn. Daar komt de frons al.

De makkelijke oplossing is natuurlijk niet drie balletjes hooghouden, maar er gewoon 1 in je hand vast te houden.

Maar hoe?

Hoe laat ik twee van de balletjes vallen?

Stel dat ik de verkeerde vast hou?

Er zijn ook jongleurs die er zeven hooghouden, toch?

Ik wil nog niet vast of toch?

Ik wil niet alsmaar vlinderen of wel?

Luxe problemen..........zucht