(Disclaimer: dit is een schrijfoefening, waarin ik mijn romantische
relatie schilder. Fictie dus: Fake it, till you make it. Voor het
schrijf gemak borduur ik voort op een lijntje wat ik ben begonnen op
CDL)

Lang voordat ik mijn wekker heb gezet wordt ik wakker. 8 uur 's
ochtends. zaterdagochtend. geheel tegen de gewoonte in kan ik niet
blijven liggen. Ik ga mijn bed uit en kleed me aan in supermarkt
geschikte kleding.
Tussen de gangpaden denk ik terug aan gisteravond.

De hele dag op school was ik mijn angsten aan het bestrijden.
Stuiterbal op school was verbaasd. Ik had toch zoveel lef? ik was toch
zo sterk, en ik liet me zo bang maken door een jongen? Daarmee
verwoordde hij precies mijn gevoel. Engeltje, mijn andere maatje
begreep mijn angsten. En zei precies wat ik moest horen: Vertrouw er
nou maar op dat het goed komt. Nog steeds bang liep ik naar buiten aan
het eind van de lange vermoeiende dag. Hij stond op me te wachten.
Lachend.

Terwijl we naar de tram lopen slaat hij een arm om me heen. Ik kijk
naar hem op, en hij kust me. Mijn angst wordt ingedamd tot simpele
zenuwen. Zenuwen waar ik mee om kan gaan. We besluiten in het centrum
een kroegje op te zoeken. Hij vraagt naar mijn dag. Ik naar de zijne.
Nog voordat ik zelf aan de dag van morgen kan denken vraagt hij me er
al naar. Of hij langs kan komen. Uit het veld geslagen ben ik volkomen
eerlijk. Ik heb geen plannen.

In de supermarkt denk ik na over de vanmiddag. OM 13:00 is hij er. En dan?

In de kou sta ik op het station te wachten. De trein komt binnenrijden
en even schiet de gedachte door mijn hoofd: hij zal toch wel gewoon
komen? Ik check mijn telefoon. Niets. De trein komt tot stilstand, en
ik kijk door de mensen stroom heen. En dan, nog voor ik het in de gaten
heb slaat hij zijn armen om me heen. Hij is hier, bij mij.