Eigenlijk is een spontane date het leukst.

Niet oeverloos tientallen mailtjes over en weer sturen. Het voegt zo weinig toe.

Bellen wel...bellen MOET ;-)

Want stel hij heeft een heel hoog stemmetje of hij klinkt als 85...een stem is zo belangrijk.

Oke dus drie mailtjes verder en een paar leuke telefoontjes later zegt hij (ik niet, ik durf zoiets niet) 'ga je mee wandelen morgen?'

'Ehhh...'

'Om twaalf uur wil ik antwoord' zegt hij (Het is vrijdagavond 23.55 uur)...Ik denk razendsnel na, wat doe ik aan, zal ik wel, zal ik niet...

Vijf minuten nadenken is genoeg om succesvol een vrouw te vragen om met je te daten.

Ik ging dus...

En het was verbazingwekkend gezellig. Hij vond mij leuk...ik moest even wennen maar hij was ook leuk.

Hij wilde een tweede date...en derde...en een vierde...Ik raakte gewend...

We gingen eten...wandelen...dansen...we lachten...en hij kwam bij mij thuis...Ik niet bij hem. Ehh...en ik had alleen maar een mobieltelefoonnummer. Zijn drie kinderen woonden bij hem maar als hij belde was het altijd erg stil bij hem. Zijn kinderen waren dan altijd weg of zaten in hun kamer.

Was ik naief?

We zaten af en toe op msn... de manier om met mijn op-afstand-vriendje in kontakt te blijven buiten de afspraakjes om. Ik 'betrapte' hem op een onwaarheid. Ging op dingen letten en er klopten dingen niet...

Ondertussen hadden we een vijfde...zesde....en vijftiende date saampies...

We maakten plannen voor een weekendje weg. Maar het zat mij niet lekker.

Ik mailde hem...het zit mij niet lekker...

Om vervolgens nooit meer iets te horen...

Was ik naief?