Cafe de Liefde

En toen ?

2001

Ergens ging het fout, was het genoeg.

Getrouwd blijven met 'n 'gelukkige huisvrouw' was niet langer mogelijk,

niet voor mijn kinderen, niet voor mezelf.

uiteindelijk met m'n kinderen noodgedwongen verhuisd

en op 'n bepaalde manier zelfs ondergedoken.

Omdat 'n maatschappij zich niet wil én kan voorstellen hoe het leven was

met zo'n gelukkige huisvrouw/moeder.

Na 7 jaar was het dan eindelijk zover dat de razernij voorbij was.

Geen rechtszaken, geen deurwaarders, geen advocaten meer, geen stilstaande carriére meer in het

belang van mijn kinderen.

Slechts 'n restant van schulden die langzaam kleiner wordt, en daarmee

de herinnering van wat er allemaal in bijna 14 jaar én het volledige leven van

mijn kinderen en mij gebeurd was.

Toch was daar dat lichtpunt, dat baken van liefde, van herkenning.

En dacht ik dat ik kon zijn wie ik ben, en merkte aan haar dat ze zich optrok

aan mijn zijn. Ergens was ik heel veel van wat ze wilde, bevestiging van

allerlei mogelijkheden en wensen. De wereld zou ik liefst met haar veroveren en toch....

Toch lijkt 't niet te lukken.

Daar waar ik 7 jaar 'n soort van ondergedoken bestaan geleefd heb, begin ik nu eindelijk

weer naar buiten te komen. Merk ik dat ik blij kan zijn met de ontmoetingen en spreekt er door mijn

lijf langzaam weer het gevoel van 'mogen zijn'.

En ook nu weer, net als 'n jaar geleden, toen het voor mijn vriendin ook op z'n eind leek te zijn.

Blijkt dat 't leven dat ik heb niet te verenigen te zijn met het (ideaal) beeld dat mijn vriendin voor

ogen heeft.

In mijn ogen ben ik niet anders dan ik al was.

In haar ogen ben ik heel veel veranderd.

Zij lijkt bang en mist het vertrouwen en ik heb eindelijk weer dat stukje vertrouwen.

't knaagt. Telkens is mijn zijn, mijn eventuele toekomst (door haar ingevuld), mijn ontmoetingen reden

om in mineur, in wantrouwen te schieten. Telkens lopen we tegen 'n periode aan van downturn.

Zelfs, of misschien wel juist op de momenten dat er heel veel (voor mijn kinderen, haar en mij) te vieren viel.

Ik heb hoop voor de toekomst, maar 't knaagt. Niet door mijn vertrouwen, maar door wat mijn leven telkens lijkt

te veroorzaken voor haar. Zo doorgaan is niet leuk meer. Voor beide niet.

Opmerking

Je moet lid zijn van Cafe de Liefde om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van Cafe de Liefde

Reactie van Zeester op 4 September 2010 in 17.12: Hoi Redbaron,
Dank je voor de uitleg. ik lees nu ook...
Zij viel voor mijn Vrije Vogelgevoel en ik viel voor haar ;-)
Blijkbaar vindt ze het ook leuk dat je een vrije vogel bent, maar vindt ze dat ook bedreigend. Latig hoor!

Reactie van Redbaron op 4 September 2010 in 10.30: @Elisabeth; Nee, die 7 jaar gun je je grootste vijand zelfs niet. Maar helaas. Zij viel voor mijn vrije vogel-gevoel en ik viel voor haar. :) Nog steeds. Alleen door 't latten brengen we veel tijd apart door, waarbij zij werkt en ik door mijn onregelmatige werk veel vrij ben. Zodoende heb ik meer tijd voor contacten. Iets waar zij moeite mee heeft.
@Christina; Ontmoetingen, via m'n werk, continue andere collega's, via internetforum. Contacten die veelal kort van duur zijn, maar soms best intense zijn. En iets is wat ik m'n arbeidsleven lang zo doe. En ja, ik ben geen mannen-vriend maar eerder 'n vrouwen-vriend...als dat de juiste benaming is. Gevormd door waar ik me veilig bij voel en door mijn taak als alleenstaande vader met fulltime 2 tieners. En gedoemd ? Ik zou het niet weten.
@Olga; Als je de film 'Gelukkige huisvrouw' in het kwadraat neemt dan begrijp je miss 'n beetje wat mijn huwelijk betekende.
@Zeester; Ik heb niet de intentie om met andere vrouwen het bed te delen. Maar om met andere(n) gesprekken te hebben is normaal en onvermijdelijk. We leven niet met z'n 2-tjes op 'n eiland. En ik ben gewoon makkelijker in contacten maken dan zij. Al denk ik soms dat dat best mee valt, maar is het vooral doordat ik meer vrije tijd heb dan zij. Ik kan goed met haar leven leven en zij heeft soms moeite met dat van mij. En dat vind ik lastig, want daardoor lijkt de bal bij mij te liggen. En blijkt mijn 'leven' haar 'teleurstelling' te veroorzaken.

Reactie van Zeester op 4 September 2010 in 9.22: Je spreekt over het leven dat jij hebt wat niet te verenigen is met het (ideaal) beeld wat jouw vriendin voor ogen heeft.

Zij zoekt iemand die alleen voor haar gaat? Maar jij wil vrij zijn om ook andere ontmoetingen met vrouwen te hebben? Ik kan me wel voorstellen dat dat moeilijk voor haar is. Of vul ik het nu verkeerd in?

Reactie van Olga op 3 September 2010 in 7.09: Ik begrijp niet precies wat voor soort mens je onder ''gelukkige huisvrouw" verstaat, maar ik denk dat ik iets in je verhaal herken.
Hopelijk gaat het toch werken uiteindelijk tussen jou en je vriendin...

Reactie van Christina op 2 September 2010 in 22.43: Ik denk dat het erg moeilijk is om reëel te zijn in de eerste fase van verliefdheid. Alles wat eventueel moeilijkheden zou kunnen opleveren, wuif je weg met het idee dat je dat wel aan kunt, samen. En hoewel je met de beste intenties start, op een gegeven moment red je 't daar niet meer mee. Zoiets is het denk ik. Jij bent niet veranderd. Zij ook niet... maar ze moet haar idee van 'n relatie bijstellen naar de realiteit en dat frustreert. Zo'n vechtscheiding is niet niks. Misschien had ze 't idee dat jullie samen konden strijden... en dat, als de strijd eenmaal was beslecht, alles anders zou zijn. Jij zou ontspannen zijn, zien dat je een fantastische vrouw aan je zijde had... the sky is the limit.

Je bent wel wat vaag over die 'ontmoetingen'. Misschien bedoel jij gewoon je collega's of kroegvriendjes... maar als vrouw denk ik meteen aan 'andere vrouwen'... Tja, da's wel iets waarvoor je op één lijn moet zitten. Als dat niet 't geval is, is een relatie gedoemd te mislukken.

Reactie van Elisabeth op 2 September 2010 in 18.04: 7 jaar ellende? Ik hoop dat dat niet in alle gevallen zo lang gaat duren.. wat een hel moet je doorheen gegaan zijn!

Waar gaat het mis in je huidige relatie dan? Komt dat door jouw 'verleden' en wat daar allemaal gebeurd is? Of heeft zij een ander idee van een toekomst met jou dan jij?