Ik ben verliefd. denk ik. Verliefd is een groot woord. Het is alleen zo raar. Hij: skate, knap, man van weinig woorden, zoent alsof god het hem gegeven heeft. Ik: studeer, niet zo knap, vrouw van veel (te veel) woorden, zoent alsof... ja dat moet je hem maar vragen.
Eigenlijk is hij mijn type helemaal niet, en ik de zijne niet. Maar ik vind hem ècht echt enorm leuk.
Ik vind het ergens wel raar om dit te typen, hier. Als ik andere blogs lees gaat het vaak over grotere gecompliceerdere liefdes'problemen'.. liefdesverhalen. maargoed daarnaast is liefde er in alle soorten en maten en moet je ergens beginnen!
Terug naar mijn veliefdheid. Als we elkaar zien is het goddelijk. eerst een beetje ontwijken, dan beetje flirten (veel flirten), dan natuurlijk zoenen en dan komt het afscheid dat we op de een of andere manier nog niet echt onder de knie hebben. het is vaak een ongemakkelijke 'doei'. Ik woon in de stad op mezelf, hij in het dorp bij zijn ouders. Doordeweeks zie ik hem dus nooit en dan hebben we het welberoemde 'MSN' om contact te houden.

MSN. dat is echt een groot gebrek. Hij is kortaf, ik praat te veel. Hij laat niets van zich horen, ik moet altijd beginnen. eigenlijk zijn het typische hints van joh: ik vind je niet leuk. laat me met rust. MAAR dan zien we elkaar weer in het echt en dan zijn het hints van: hee, ik vind jou leuk.

ZO frustrerend! Hij smst niet, want hij heeft bijna nooit btg. hij belt dus ook niet, msn is saai en ongezellig. dus de enige momenten waar we echt ons kunnen zijn is als we elkaar zien in het weekend. ALS we elkaar zien, want dat is ook nog niet altijd zeker. We hebben wel een date gehad, voor een andere date is hij niet op komen dagen. daar voelde hij zich weliswaar zwaar kut onder (En terecht) maar dan nog. hij was het vergeten terwijl ik er continu aan dacht.

Op het ene moment laat hij zien en zegt hij (!!) dat hij mij leuk, mooi, lief en aardig vind. Op het andere moment wil hij zo snel mogelijk van mij af.

Voor zover ik zie is hij onzeker achter het feit dat hij zich voordoet als ontzettend zeker. haast arrogant. Ik wil die onzekere jongen leren kennen, maar als hij mij niet wil leren kennen, als hij mij niet in zijn buurt laat. dan gaat het natuurlijk mis. Dus dan heb ik alleen die momenten dat we bij elkaar zijn.

ZUCHT. het is zo frustrerend en verwarrend. ik vind hem echt enorm leuk en als ik terugdenk aan zaterdag, dan moet ik mij zelf dwingen om weer rustig te ademen.;-)

het komt wel goed, ik moet rustig aan doen en afwachten hoe het loopt.



maar damn, wat zou ik hem nu graag willen zien