De onzekerheid van verliefd zijn...

Soms word ik zo gek van mezelf. Die altijd terugkerende onzekerheid als je verliefd bent en het word steeds moeilijker om geduld op te brengen. Nu ook weer. Ik herken mezelf soms bijna niet meer. Ik wil geduld hebben, ik wil zekerheid hebben, zijn liefde, een soort bevestiging, maar ik ben jaloers en ik wil m zien, horen, spreken en ik heb er alles voor over. Ik wil ook niet over me heen laten lopen, wil niet weer gekwetst worden, ik wil m kunnen vertrouwen. Maar ik denk teveel na, zoek overal iets achter en ik wil hem en vooral NU meteen. Zo wil ik niet zijn en het voelt alsof ik al eeuwen alleen maar aan het wachten ben. Maar hoe sleep ik me hier doorheen?

Het begon allemaal 3 jaar geleden. J. en ik ontmoetten elkaar op een feestje, ik was veel te dronken en dat eindigde in een one night stand. voor mij was het niets meer dan dat en dat prima zo. Ik ben hem daarna nog meerdere keren tegengekomen. en 9 van de 10x stonden we elkaar dan weer uit te dagen en te klieren, en enkele keren daarvan stonden we dan uiteindelijk weer te zoenen. Ik was het niet van plan. want ik wist al, hij is het niet voor mij en ik zal ook nooit meer in bed met m belanden.

Ik heb in die jaren al veel verschillende momenten met m meegemaakt. Serieuze gesprekken kunnen voeren, getroost worden door hem en dat ie echt even de tijd voor me nam, het bloed onder elkaars nagels vandaan halen, geil staan zoenen in een wc hokje, elkaar voor de loef afsteken met plagerige opmerkingen naar elkaar, lol gehad, nutteloze telefoongesprekken op de meest vreemde tijdstippen etc etc. Maar nooit met elkaar afgesproken. we kwamen elkaar alleen maar spontaan tegen en dat was het. Ik zag m dan ook niet heel regelmatig, maar gewoon eens in de zoveel tijd.

nu een half jaar geleden heeft ie weer eens contact met me opgenomen. en ik vond het wel gezellig. en dan hadden we vooral contact via msn. ik zat net in een dip om een andere vent en ik kon me lekker even uitleven bij hem door lekker te klieren met hem en zo mn aandacht weer verzetten. maar ik vond nog steeds dat er never nooit meer iets meer met m ging gebeuren. voor mij was dit gewoon gezelligheid, vriendschap en het perfecte verzetje wat ik nodig had. Wel leek het me gezellig om ook gewoon eens af te spreken en dat deden we dus. Maar ik wist ook al dat ie zou gaan proberen om me te zoenen etc. Nou ik had al lol, want ik wist dat dat dus niet ging gebeuren. Gewoon lekker zelf de touwtjes in handen hebben. heerlijk.

en inderdaad ik kreeg gelijk. hij haalde me eerst al op van het station, hij regelde dat ik lekker wijntjes kon drinken (omdat ik dat per se wilde), zelfs de meest achterlijke films wilde hij wel opzetten om mij te plezieren en hij probeerde me daarna te zoenen. Maar ik deed het niet. Wel waren we heerlijk aant kletsen en aan het hangen, we lieten elkaar muziek horen waar we allebei van genoten, we klierden weer wat en naar de film werd al helemaal niet gekeken. Ik kwam er zo achter dat ik me toch wel erg fijn bij m voelde, hij was erg lief, respecteerde me en hij deed ook echt zn best.Het voelde goed en ik was verrast! Na nog een paar mislukte pogingen om me te zoenen, heb ik het daarna wel gedaan. Ik heb ook bij hem geslapen en het was knus. en er kwam geen seks bij kijken. dit was echt even nieuw voor me. en wat heb ik genoten.

en zo hebben we toen nog een paar keer afgesproken. Wel vond ik het een beetje eng soms. ik wilde niet te snel gaan, het kwam me allemaal te dicht bij en nog steeds kon ik niet zeggen dat hij het was voor me. want ik werd gewoon overrompeld. We hebben ook tegen elkaar uitgesproken van joh, ik vind het heel leuk met je. maar ik weet verder nog niet wat ik wil. We doen gewoon rustig aan en we vinden elkaar wel echt leuk. dus we zien wel waar t ons naartoe leid.

helaas kwam tussendoor toen mn oude vlam weer even in de picture. Nu wist ik zeker dat J. niet was wat ik zocht. Ik had nog wel regelmatig contact met m. sprak m bijna dagelijks. Maar ik begon me er weer tegen af te zetten. Maar hij bleef er voor me. Ik werd weer gekwetst en hij vroeg mn beste vriendin of ze wel extra lief voor me wou zijn omdat ik er ff doorheen zat. weer verraste hij me dus.

hij bleef dus nog steeds wel interessant voor me. we hebben gewoon contact gehouden, we zijn elkaar weer een paar keer tegengekomen in de stad. maar ik moest wel weer opnieuw overtuigd worden en ik heb me er ook weer tegen verzet. Maar hij bleef zn best doen.

en toen kwam een keer dat ik de indruk had dat ie misschien met iemand anders bezig was toen we elkaar tegen kwamen op stap. ik was een beetje wantrouwend, ik vond het absoluut niet leuk en heb m dat ook laten merken. Maar weer bleef ie zn best doen. hoe naar ik ook deed tegen m. we waren inmiddels niet meer in dezelfde kroeg en alles ging over de sms en ineens stond ie weer voor me. we keken elkaar aan. ik wist dat ik fout was, we hebben het uitgesproken, er was niets aan de hand en hij zei dat ie van me hield en we zoenden weer. (enigszins verkorte versie dus)

en vanaf hier ben ik dus eens heeeel hard na gaan denken. 2 weken daarvoor was ik ervan overtuigd dat ik m niet wilde. Maar ik merkte dat hij me toch echt wel wat deed. Ik ben absoluut niet netjes naar hem toe geweest en hij is vol blijven houden! wat ben ik toch een trut geweest! dit verdient hij niet. waarom heb ik hem geen kans willen geven? Ik weet wel waarom. Ik ben al vaak gekwetst geweest, heb een muurtje om me heen gebouwd, heb me verzet tegen alles wat maar te dichtbij kwam en ik heb er niet voor opengestaan. Vanaf nu ga ik er wel voor open staan, ga ik hem wel die kans geven en ga ik erachter proberen te komen of hij het misschien toch wel is voor me.

en dus hadden we een week later weer een date. ontzettend knus, ik voelde me fijn bij hem, ik voelde geborgenheid en ik genoot er weer van. heerlijk. ben toen ook met m naar bed gegaan (wat ik dus nog steeds niet gedaan had met m). het was een beetje een vluggertje geworden. totaal anders dan wat ik me er had bij voorgesteld en allesbehalve romantisch. het was daarna ook een beetje raar. ik wist me niet bepaald een houding te geven en hij ook niet volgens mij. Niet dat de totale sfeer weg was, maar wel een deel. en vervolgens hoorde ik ruim 2 weken amper iets van m.

ik dacht neee overkomt me dit nu weer? laat ie me nu stikken, na al een paar maanden zo bezig te zijn geweest? Oke, ik heb niet de meest duidelijke signalen afgegeven.Maar hij weet ook dat ik zo'n dingen niet zomaar doe tegenwoordig. dus hij zal het toch wel snappen? Was dit het? heeft ie me alleen maar gebruikt? wat krijgen we nu?

Paar weken later hoorde ik dus weer van m, en hij was heel ziek geweest en tegelijkertijd heeft ie overuren moeten maken op zn werk. dus hij had zich helemaal afgezonderd van de hele buitenwereld. Nou oke, vooruit, ik geloof je maar. Het is ook weer niet zo dat ik helemaal niets van m heb gehoord. Maar t was wel een beetje oppervlakkig. Dus ik was nog niet veel verder. wel vond ik t nog steeds een beetje vaag van m. Maar goed, ik wil niet pessimistisch zijn, ik geloof in het goede van de mens. En nu ook zal ik m maar gewoon geloven.

We hebben elkaar nog steeds niet gezien ondertussen. Wel spreken we elkaar tussendoor. Dan weer eventjes niet, en dan weer eventjes wel. En dan zegt ie weer, ik vind je lief, ik vind je leuk en we moeten eens afspreken. En ik zeg t ook. Vorige week zouden we dan eindelijk weer eens een date hebben, maar die sneeuw!!!! Godver ik baalde! ik kon met geen mogelijkheid bij hem komen. ik wilde nog gaan lopen, maar hij vond het te gevaarlijk (en groot gelijk). dus we hebben het afgeblazen. We zouden het later die week weer doen. Maar helaas, ik hoorde maar niets van m. WTF dacht ik? wat wil die nou? wat is dit voor actie?

deze keer had ie weer een andere 'smoes'. Zn telefoon had kuren en hij was enkele dagen volkomen onbereikbaar. Vaag verhaal wederom. En ondertussen krijg ik hem niet meer uit mn hoofd en ik verlang ernaar om bij hem te zijn of in ieder geval van m te horen. Maar nog steeds niets. Hij heeft gisteravond nog steeds niet gereageerd op mn smsjes. Hij heeft er een krabbel bij op zn hyves van een meisje die alleen een hartje naar m stuurde. Wat is dit nu weer? Nu stuurt ie haar niets terug, dus dat scheelt. maar toch. van de andere kant, ik heb m donderdag gesproken en we hebben het over een nieuwe date gehad. komende week misschien al. maar dat moet ik eerst nog zien. maar hij garandeerde me dat het niet lang meer ging duren. ook had ie me een kusje gegeven als ik nu bij m was geweest zei die. kijk, daar word ik nou vrolijk van. dat zijn de dingen die ik wil horen van hem.

Nu denk ik wel dat het goed zit met hem. dit is al een paar maanden gaande. En als ik m dan eindelijk weer zie. dan ga ik zelf ook eens vertellen wat ik voor m voel. ik wil weten waar dit heen gaat. Ik wil wel een volgende stap nemen. Maar er heerst ook twijfel. sommige kleine dingen kloppen niet helemaal. Het kan wel, maar sommige dingen zijn vaag. ALs ik bij hem ben, en hij neemt me in zn armen, of ik zie zn glimlach en die blik in zn ogen. Dan weet ik dat het allemaal echt meent. Of ben ik nu te naief? moet ik zomaar alles geloven omdat ie lieve dingen zegt etc? waarom laat ie me wachten? voelt hij wel voor mij wat ik voor hem ben gaan voelen? wanneer zal ik m weer zien? waarom stuurde die chica die krabbel met alleen dat hartje? waarom laat ie niets weten? ik baal er elke minuut van de dag van. ik denk continu aan hem en de hele situatie frustreert me enorm! alleen omdat ik hem zo leuk vind. Wat een onzekerheden allemaal. Ik hou er absoluut niet van en mn geduld raakt ook op. Ik wel niet achter hem aanlopen en steeds of smse, bellen, krabbelen of iets. Nu is het zijn beurt weer. Ik ben geen jaloers persoon, waarom nu wel? Ik word er gek van... hou houd ik mezelf nu nog overeind?