Alweer verloren..

Ik sta op mijn werk. Het is pauze, daarom sta ik buiten een sigaretje te roken. In mijn broekzak begint mijn telefoon te trillen. Ik krijg een berichtje.

Meteen daarna krijg ik een warm gevoel van binnen. Mijn lichaam begint te tintelen. Ik voel de energie naar mijn hoofd stromen. Het voelt alsof ik zenuwachtig ben. Ik open het berichtje. Dan zie ik dat het berichtje afkomstig is van jou.

Ik hoor niets meer. Ik kan niet eens meer lezen wat er staat. Mijn hart klopt snel. Sta als versteend met mijn beide benen op de grond terwijl ik het gevoel heb dat ik vlieg. Bewegen is niet meer mogelijk. Ik voel me misselijk worden. De vlinders stromen mijn buik met een rotgang binnen. Op mijn beeldscherm staat toch echt jouw naam. Ik kan het haast niet geloven.

Langzaam laat ik de woorden tot me binnen dringen.

Het spijt je. Je vind jezelf een klootzak. Je schaamt je voor me. Je hebt gelijk. Het was niet netjes om mij niet te vertellen dat je van me weg ging. Het deed pijn om je te zien verdwijnen. Geen afscheid, geen gedag, niets van dat. Het is je vergeven nog voor je excuus maakte.

Je vind mij de sterkste persoon die je kent. Ik ben lang niet zo sterk als je denkt. De nachten die ik huilend in mijn bed heb gelegen, zijn ontelbaar. De nachten dat ik gek werd van gemis, zijn ontelbaar. De nachten dat ik dacht dat ik mezelf zou verliezen, zijn ontelbaar. Sinds jij mijn leven binnen stapte, zijn de nachten van jou geweest. Dat is geen sterkte.

Je wilt me spreken. Je wilt het me allemaal uitleggen. Je gaat me bellen zodra je me aan kunt. Ik geloof je, tegen beter weten in. De keren dat jij mij zou bellen en dat niet deed zijn ontelbaar. Ik geloof dat je me belt, omdat ik in je geloof.

Je berichtje zegt alles wat ik zo graag horen wilde. Ik heb er maanden naar verlangd. Ik heb er maanden op gehoopt. Ik heb erom gebeden, om gesmeekt en om gevraagd. Nu staan de letters, die de woorden vormen, die de zinnen maken, die mijn hart raken op mijn beeldscherm.

Ik kan niets meer uitbrengen. Ik ben verbijsterd. Totaal uit het veld geslagen, staar ik minuten lang naar mijn beeldscherm. Iedere woordje, dringt tot me door.

Ik maak een klein vreugde dansje. Ik voel het weer, die grootsheid van liefde. Ieder stukje van mijn lichaam staat in vuur. De endorfine stroomt mijn lichaam binnen. Ik voel me energiek en maak een vreugde dansje.

Opeens krijg ik het besef dat ik buiten sta. Ik moet nog verder werken. Mijn pauze zit er al lang op. Ik pak mezelf bij elkaar. Stop mijn telefoon terug mijn broekzak in. Loop alsof ik droom mijn werkplek binnen.

Mijn gedachten zijn geen moment bij mijn werk. Mijn gedachten lijken niet meer van mij te zijn. Mijn gedachten zijn bij jou. Ik verlies mezelf alweer. Het voelt niet als verliezen. Ik ben op overwinningspad, al ben ik verloren. Alweer verloren.

Steekwoorden: berichtje, verloren

Opmerking

Je moet lid zijn van Cafe de Liefde om reacties te kunnen toevoegen!

Join Cafe de Liefde

Reactie van Eric op 14 Februari 2010 in 12.19: Mooi geschreven...
Ben benieuwd hoe het afloopt.

Reactie van priya op 10 Februari 2010 in 22.58: jeetje sabine.. de liefde in je hart voor deze man herleeft weer, en laait weer op, lees ik. de man in je hart heeft een teken van leven gegeven, een teken van liefde.

ik bewonder je intensiteit van liefhebben, van een liefde die te gek is voor woorden, het is niet eens te beschrijven. wel te voelen.

voelbaar spannend hoe dit verder verloopt.

ik hoorde eens een man zeggen: wie niet verliefd is, die leeft niet.

vanuit een herkennen van dit gevoel, leef ik met je mee. succes meis, liefde overwint alles, als je alles kan nemen zoals het komt ;-)

Reactie van tom op 6 Februari 2010 in 10.01: Ze heeft mij gisterenavond wel gebeld! Ze is erg blij dat het "goed" met mij gaat. Zelf was zij ingestort toen haar sportvriendinnen na de les gevraagd hadden of er wat was. Toch blijven haar problemen hetzelfde; ze kan geen 2 gezinnen hebben; ze "trekt" het gewoon niet. Ik voel dus na het telefoontje niet dat ik op overwinningspad ben, maar wel totaal verloren! Don Quischotte

Reactie van Sabine op 5 Februari 2010 in 22.21: @tom Dankjewel voor het compiment!

Liefde is onbegrijpelijk. Je moet erin geloven denk ik. Hij heeft me nog niet gebeld, heeft de moed nog niet denk ik. Dat komt wel. Gek genoeg wordt ik niet gek dat hij me nog niet belt. Ik weet dat hij het wel zal doen en dan zie ik wel weer verder.
Wat eeuwige liefde betreft. Dat bestaat.De liefde die ik voel voor mijn liefste is zo groots dat ik weet dat het eeuwig zal blijven bestaan. Hoe het leven ook loopt, er zal altijd liefde voor hem in mijn hart blijven. Daar twijfel ik geen moment over.

Reactie van tom op 5 Februari 2010 in 19.04: Sabine, wat is het toch raar; de liefde! Maar ik kan mij dit heel goed voorstellen, ik wil niets liever dat ze mij zo sms-t, ik verleis mijzelf al bij de gedachte alleen al. Ik hoop voor je dat de liefde met volle teugen zult genieten wanneer en zolang hij daar is. Bestaat eeuwige liefde eigenlijk nog? Ik vind overigens de zin "ik ben op overwinningspad, al ben ik verloren" van een onvoorstelbare schoonheid!

RSS

Welkom bij
Cafe de Liefde

Word lid van Café de Liefde!
of Log in