Na veel geharrewar, ruzies, praten en hulp van een maatschappelijk werker, zijn we eruit: we willen samen een kind. Je hebt besloten dat het MIJN achternaam zal krijgen, omdat je zelf al 2 kinderen hebt bij je vorige vrouw. Misschien doe je zo nog een poging om het ‘vrijblijvender’ te laten zijn voor jezelf, maar ik vind het allang prima.
Het volgende probleem dient zich wel direct aan, want je bent gesteriliseerd. Al ettelijke jaren geleden, na de geboorte van je jongste kind. Navraag bij een arts levert de informatie op dat het na zoveel jaar weinig nut zal hebben, omdat de kans heel klein is dat je lichaam nog vruchtbare zaadcellen aanmaakt. En daarnaast schijnt het een heel pijnlijke operatie te zijn…met misschien nog geen effect.
Toch zijn we uit deze uitdaging wonderlijk snel uitgekomen: we gaan het met KID doen (Kunstmatige Inseminatie van Donor). Het is wel de jaren 80, maar toch is dit (nog) geen algemeen bekend fenomeen. We zoeken dus een privé-kliniek die ook ongetrouwde stellen wil behandelen en in september 1985 hebben we een intake-gesprek.
Zenuwachtig en gespannen gaan we er naartoe. Gelukkig krijgen we uitgebreide uitleg en is er ook ruim tijd om al onze vragen te stellen. De arts vraagt ons om pasfoto’s omdat hij met de pasfoto van mijn man ongeveer een gelijkenis wil zoeken met een bijpassende donor. Nee, die pasfoto krijgt hij niet…. ‘neem die van haar maar’…. nog een poging om afstand te houden en het vrijblijvend te laten zijn? Het maakt me niks uit, dus mijn pasfoto gaat op ons formulier. De donor zal op mijn uiterlijke kenmerken uitgekozen worden 
Thuis begint dan het temperaturen, iedere ochtend op een vast tijdstip. Als de temperatuur stijgt, is het een kwestie van snel bellen en vroeg op de dag naar B. rijden voor een inseminatie. Dan 2 dagen later weer en nog eens 2 dagen later weer….. wel ff denken aan het meenemen van geld want contant afrekenen hoort erbij 
Ja, en dan zit je daar in die gang. Samen met andere echtparen of vrouwen die zonder hun man gekomen zijn. Zelfs een echtpaar met een andere etnische achtergrond (en dus ook andere huidskleur). Ik fluister mijn man toe: “Als ze de buisjes maar niet omwisselen…” en we giechelen er samen wat om.
Langs de buitendeur zien we mannen voorbij komen die langs een andere deur naar binnen gaan. Zij komen wat ‘afleveren’, een heel raar idee…..
In die tijd waren donoren nog anoniem (nu niet meer) dus het idee dat een mogelijke donor daar voorbij zou kunnen lopen geeft een wat onwezenlijk gevoel.

Om een lang verhaal kort te maken: na 5 maanden ben ik zwanger!! Ik voel me trots en ben voor het eerst in mijn leven 100% tevreden met mijn lijf 
Ik heb een prima zwangerschap gehad, met wat extra controles vanwege mijn fysieke problemen, en de zwangerschap wordt met 39 weken afgesloten met een keizersnee. Wel onder plaatselijke verdoving zodat ik het ‘in de gaten’ kan houden…
Een prachtig ventje wordt er geboren……

We hebben besloten het KID-gebeuren niet geheim te houden. Tenslotte wist zijn hele familie toch al dat hij gesteriliseerd was, dus dan is de keuze simpel. Daarbij komt nog dat ik er ook geen geheim van WIL maken, omdat het voor ons een logische keuze was.
Ik wil er ook tegenover mijn zoon zo eerlijk mogelijk over zijn, tenslotte hebben we uit liefde voor een kind en deze omweg gekozen. Maar dan…..
Als je een jaar of 5 bent, is de moeder van een klasgenootje zwanger en er wordt aan tafel over baby’tjes gepraat. Van het een komt het ander en je zegt: ‘Voor ik in jouw buik zat, woonde ik in papa’s buik hè?’ Een split-second kijken je vader en ik elkaar aan en ik antwoord met een ‘ja’.
Later heb ik spijt, want dit was een prachtig moment om het aan te kaarten en dat heb ik verpest. Ik ga het goed maken als ik je naar bed breng, dus ik leg je uit dat ik iets gezegd heb wat niet waar is. Voordat je in mijn buik zat, zat je niet in papa’s buik, maar in de buik van een andere meneer. En omdat wij zo graag een baby’tjes wilde heeft de dokter ervoor gezorgd dat een zaadje van die meneer in mijn buik kwam, zodat jij kon groeien…..
Ik leg nog in simpele woorden uit dat er ook mensen zijn die bloed krijgen van een ander, of een hart, maar op dat moment is je belangstelling al bevredigd en wil je enkel nog weten hoe die dokter dan aan dat zaadje gekomen was …..

Nog later komt het gesprek nog wel eens op hetzelfde onderwerp uit. Steeds noem ik de donor “die andere meneer’ en je vader gewoon ‘papa’. Tenslotte is degene die vadert de papa van een kind…
Ik vraag een donor-paspoort aan met wat summiere gegevens van de donor: lengte, gewicht, haar- en oogkleur, woonplaats en nog wat oppervlakkigs. Een jaar of 10 ben je als ik je dat laat lezen en je vindt het prima zo. Je hebt er absoluut geen problemen of moeilijkheden mee en bent tevreden met jezelf en met ons als ouders.
Bij de overgang van lagere school naar voortgezet onderwijs vertel je het zelfs in een kennismakingsvoordrachtje. En als ze meer willen weten kunnen ze het altijd aan mij vragen, zeg je erbij.

Ik ben gelukkig met je. Je bent de trots van mijn leven. Inmiddels een jonge man die weet wat hij wil, emotioneel stabiel is en sociaal bewogen. Ik had nooit kunnen voorzien dat een onbekende mijn leven zo gigantisch kon verrijken.
Daarom zeg ik dank, dank aan de onbekende donor, dank voor dit prachtige kind in mijn leven, dank voor het mogelijk maken van mijn/onze wens.