Ik herinner me het nog goed
Tijdens de afwas, die we heel vaak deden
Dan was je nors en heel kortaf
Van binnen kookte je, de ijzers aan het smeden
Te vechten tegen de afschuw
Die je voelde voor dit leven

Als tienermeisje was je weg
Huis en haard verlaten
Je eigen weg, free at last
Kruimels had je niet achtergelaten
Daar konden wij om vragen
Maar niet te vaak graag
En dat liep in de gaten

Depressie volgde, psychoses ook
Je eigen schaduw haalde je in
Ik heb het altijd al geweten
Kruimeltjes geven heeft geen zin
Ik vond je zielig, eigenlijk nog steeds
Dat jij jouw bron niet vinden kan

Je doet alsof, een slecht acteur
Een bfilm, een dramatische cast
Verkondigt de liefde nu
Als een iets te late, maar welkome gast
De liefde voor vrouwen, soms jonger dan ik
Ik zie het aan, en vraag me af
Ben je wel goed snik

De kruimeltjes troost en liefde die jij me gaf
Ze waren van belang
Het maakte dat ik bij iedere man
Genoegen met zijn kruimeltjes nam
Hoe klein en onbetekenend ook
ik was zo blij als een kind
Ik werd een kruimeltjesvrouw

Maar nu, na veel teveel pijn
Realiseer ik mij
De kruimeltjes die jij me gaf
Zijn inmiddels op, ik ben vrij
Ik wil koeken en broden
Hele taarten voor mijzelf
En jij, als ik ze heb gebakken
Krijgt een kruimeltje terug van mij