Het is begin jaren 80. Ik ben ruim een jaar gescheiden en ik ontmoet jullie vader. Hij is net thuis weg en zit dus nog midden in de procedure en het verwerkingsproces. Iedere 2 weken ben ik hem een weekend kwijt, omdat jullie dan bij hem zijn. Na een paar weken heeft hij daar genoeg van en brengt jullie mee naar mij: “Kijk, dit is mijn vriendin. En dit zijn mijn dochters.”
Ik was in die periode ervan overtuigd dat ik nooit kinderen wilde, dus met enige terughoudendheid maakten we kennis. Het was voor mij heel apart om 2 jongedames van 6 en 9 een heel weekend over de vloer te hebben. Gesprekjes over meisjesdingen, roze spulletjes in huis, bezig met haren en kleding, maar vooral niet over ‘thuis’. Ook niet over hoe jullie het bij ons vonden, met mij als stiefmoeder….

Die rol van stiefmoeder krijg ik dus zomaar vanzelf, want een heel weekend met 2 kinderen zorgt er toch voor dat ik ga ‘zorgen’, misschien wel wat ‘moederen’. Niet dat ik me jullie moeder voel, of dat jullie me mama noemen, maar ik ga me natuurlijk wel vanzelf om jullie bekommeren.
Ik ga me dus ook verontwaardigd voelen, als jullie moeder ons weer eens een streek geleverd hebben. Of als ze weer eens een plannetje van ons doorkruist heeft.
Natuurlijk spreek ik haar ook aan de telefoon, want nummerherkenning was er toen nog niet. Ik probeer met haar een soort van contact op te bouwen, omdat dat het contact met en overleg over de kinderen gemakkelijker zal maken. Het enige wat ik te horen krijg is: “Wat weet jij er nu van? Je hebt zelf niet eens kinderen.”
Ze heeft gelijk, ik heb geen kinderen, maar ik heb wel mensenkennis, kan me verplaatsen in een ander en kan logisch nadenken. Ik kan me dus heel goed voorstellen hoe jullie je gevoeld moeten hebben, zo tussen 2 vuren. Thuis een aantal regels meegekregen waar jullie je bij ons aan diende te houden: “Vertel niets over ons, daar hebben ze niets mee te maken. Thuis is dit je papa, dus zo noem je hem maar. Wij hoeven niets over hen te weten, dus je hoeft er ook niets over te vertellen.”
Soms probeer ik dat soort onderwerpen bespreekbaar te maken, maar het is taboe. Snel gaan jullie dan over op een veilig onderwerp, en ik respecteer dat. Het heeft geen nut om erover te praten als het voor jullie te moeilijk is.

Thuis wordt er een nieuw broertje geboren. “Vertel er maar niets over, anders wordt T. jaloers, omdat zij geen kindjes heeft”. Gelukkig ben ik niet jaloers, dus de enthousiaste verhalen over het nieuwe baby’tje kunnen jullie wel bij mij kwijt. Niet bij je vader, die is nog aan het verwerken….
Ik brei zelfs een mini-truitje voor het broertje. Tenslotte zijn jullie op school ook aan het leren breien, en samen breien is wel heel leuk.
Jammer dat jullie moeder jullie mooie lange haren afgeknipt heeft, omdat ze er ‘nu geen tijd meer voor heeft….het broertje he’. Om de teleurstelling daarover te verzachten krijgen jullie een cadeautje om het goed te maken….

Mijn vader en moeder zijn ineens stiefopa en- oma. En een veilige opa en oma, want de kennen mama en de rest van jullie familie niet. Daar kun je dus gewoon lekker je gang gaan en een spontaan kind zijn.
Langzaam wordt het gat opgevuld van het stuk van jullie leven dat ik niet meegemaakt heb en niet ken. Ik weet niet hoe je als baby, peuter en kleuter was, maar ik weet nu wel hoe je als 6jarige (en verder) bent. We lachen, doen spelletjes, zijn soms verdrietig elijken voor de buitenwereld een gewoon gezin.
Langzaam ontstaat er een band, stapje voor stapje, niet tegen te houden. Ik leer jullie goed kennen en met jullie omgaan, jullie wennen ook aan mij. Moeilijke momenten en stappen probeer ik op te lossen op een manier die voor jullie het gemakkelijkst is. Tenslotte is je vader een volwassene, en die moet zich dan ook maar als volwassene (leren) gedragen.
Regelmatig hebben wij woorden (als jullie er niet zijn) of zelfs ruzie, over hoe zaken het best te benaderen zijn. Ik denk daarbij meestal aan jullie, je vader vaak aan zichzelf….

Dan komt er toch een kink in de kabel. Jullie zijn inmiddels pubers en je vader verwerkt nog steeds… “Ze zijn nu op een leeftijd dat ze kunnen zeggen dat ze naar mij toe willen. Ik ga ze niet meer halen als ze niet bellen.” zegt hij. Ik bestrijd dat, want loyaliteit naar de ouder waar je woont, is een onontkoombaar gegeven.
Het gevolg is dat ik jullie niet meer zie….en jullie enorm mis. Tenslotte zitten jullie inmiddels stevig in mijn hart. Ik stuur wel kaartjes: met jullie verjaardagen, vanaf de vakantie, met Kerst, bij een behaald diploma.
En als de oudste 18 wordt eis ik dat hij wat onderneemt. 18 is een speciale leeftijd, en het wordt tijd dat hij zich over zijn wrok heen zet. Ik beloof hem dat als hij het niet doet, dat ik het dan op eigen houtje doe.
En daar zijn jullie dan gelukkig weer. Natuurlijk is jullie papa de persoon waar je voor komt, ik ben ‘stief’ en besta op de achtergrond. Tranen worden vergoten, excuses gemaakt en beloftes gedaan. Ik zit erbij en kijk ernaar en denk stilletjes het mijne….
Een jaar later zijn jullie weer weg uit mijn leven en ik mis jullie….
Dan wordt de jongste 18 en ik stel dezelfde voorwaarde. En ik zie weer hetzelfde tafereel, wat ook weer op den duur op dezelfde manier eindigt.

Jullie vader en ik gaan scheiden. Ik schrijf jullie een brief om dit uit te leggen. Letterlijk dezelfde brief naar allebei. Ik schrijf ook dat jullie altijd welkom zijn…..
Binnen een week heb ik van jullie allebei een mooie kaart terug, helemaal volgeschreven. 14 dagen later zijn jullie bij mij op bezoek en kunnen we het contact eindelijk weer oppakken. Contact met jullie vader is er niet, maar ik ben enorm blij met jullie bezoek. Nu zijn jullie ouder heworden en kunnen we ook de ‘taboe’onderwerpen bespreken. Twijfels, boosheid, teleurstelling, verwardheid over jullie vader komt naar boven. Dankbaarheid, blijdschap en waardering voor mij.
Niet dat ik daar nu op zat te wachten, maar het is wel gigantisch fijn om eens ‘beloond’ te worden voor wat ik doe en deed.

We zijn nu 10 jaar verder. Inmiddels is het contact met jullie vader weer hersteld, gelukkig maar.
Het contact met mij is er ook nog steeds en daar ben ik bijzonder dankbaar voor. Met kinderen en partners komen jullie op bezoek en dan voel ik me rijk !!!
Stiefliefde krijg je niet voor niets of vanzelf, maar het is de moeite dubbel en dwars waard!!!