Mijn vader belt: "Kun je even komen? De huisarts is geweest en ik moet naar de nachtapotheek om medicijnen te halen. Het gaat niet goed, dus ik durf haar niet alleen te laten". En natuurlijk ga ik, per direct.

"Ze zit boven en ze heeft net een kopje soep gegeten. Ze is helemaal in de war en wil dat jij komt"
Ik ga naar boven, je hebt me al gehoord en je gezicht klaart op: "Daar ben je dan..."
Ik ga zitten, kijk je aan en neem je handen vast: "Het gaat niet zo goed he mam?"

Je zucht heel diep:"Nee, het gaat helemaal niet. Maar ik weer niet wat het is, ik kan niet..... Ik weet het niet."
"Maakt niet uit mam, ik ben er nu toch? We hebben rustig de tijd, en papa gaat de medicijnen halen".
De tranen schieten in je ogen "Ik heb je naam heel groot op de deur geschreven, want ik wilde dat je kwam omdat ik met je wilde praten"
"Ik ben er nu mam, net als afgelopen vrijdag en donderdag. Dat hebben we afgesproken he? Je kunt altijd met me praten."

Je zoekt met je ogen mijn gezicht af: "Ik zie jouw ogen niet, dat zal wel komen omdat je staar hebt."
Ik glimlach: "Mam, ik ben geen staar hoor, Ik zie jouw ogen prima. Maar je kunt vandaag gewoon niet zo goed zien. Misschien morgen weer beter."
Zucht....o ja...

Je maakt aanstalten om op te staan en zoekt onzeker met je hand naar het looprek :"Ik moet weg. Ik wil naar bed, Ik ga weg gewoon weg." en je kijkt me hulpeloos aan.
"Mam, je vla staat er nog. Het eten smaakt nu toch weer? Eet maar eerst lekker op, want in bed eten is zo lastig"
Je glimlacht en gaat weer voorzichtig zitten.

Je wrijft met je handen door je gezicht en zucht, zucht: "Daar is het weer, die krampen in mijn arm. Ik weet het niet, niemand snapt het...en ik ook niet. Ik weet het niet..".
Ik streel je schouder en voel de krampen: "Mam de specilaist en de huisarts hebben gezegd dat die krampen geen kwaad kunnen, maar je lijf doet nu gewoon af en toe waar het zelf zin in heeft. Daar kan niemand iets aan doen, ook jij niet, ook ik niet en ook de dokters niet. Het is net de hik, maar dan op een andere plek. Dat komt en gaat wanneer het zelf wil."

Je steekt je hand uit en pakt me vast:" We zijn nooit zo aanrakerig geweest he?"
Ik lach en beaam dat: "Maar nu wel mam, en jij vindt het fijn en prettig en ik ook, Dus we doen gewoon wat we samen fijn vinden".
Je lacht terug en je ogen dwalen alweer weg.

"Je komt toch altijd als ik wil praten he? Maar ik vergeet het dan weer zo snel. Ik kan het soms ook niet uitgelegd krijgen en dan voel ik me zo dom..."
"Mam, we hebben altijd heel goed kunnen praten en dat hebben we ook altijd heel veel gedaan. Weet je nog al die keren in het ziekenhuis op de röntgenafdeling als we weer eens uren moesten wachten? En al die keren dat je bij me op bezoek kwam, iedere keer, dag in dag uit. Zelfs toen ik er 6 maanden lag, kwam je iedere dag. En nu kan ik het terugdoen en daar ben ik blij om. Al moet ik 100 keer iets zeggen, dat maakt me niks uit."

Toch maar even op bed gaan liggen: "Als ik nu eens de hele dag op bed ga liggen, dan kunnen jullie me vertellen wat ik fout doe, en hoe ik het dan goed moet doen".
Ik ga op de rand zitten: "Mam er is geen goed of slecht, het is zoals het is. Het zal niet meer beter worden of helemaal over gaan. Je doet enorm je best, dat weten we, maar als het niet gaat dan gaat het niet. Dat is dan zoals het is."

Je hand zoekt weer de mijne en je schudt je hoofd: "Soms denk ik wel eens, dat het gemakkelijker voor jullie zou zijn als ik er niet meer was. Al dat zorgen voor mij, en al die tijd die het kost. En jullie doen zo je best."
Ik kijk je rechtstreeks aan en zeg ferm (want anders krijg ik het er niet uit):" Ook als er iets niet meer goed werkt aan je houden we van je mam. Houden van heeft niets te maken met perfect zijn. Jullie hebben mij toch ook niet weg gedaan toen ik als kind zo ziek werd en er een handicap aan over hield? Niemand wilde dat ik ziek werd, jullie niet en ik ook niet, maar daarom houden jullie niet minder van me. Jullie hebben ook allebei jaren je best gedaan voor mij, en gezorgd en tijd erin gestoken. Nu is er bij jou een klein stukje kapot aan het gaan en we blijven gewoon enorm van je houden en ons best doen en tijd erin steken."
Je zucht en schudt nog een keer je hoofd, maar wel met een glimlach...

Mijn moeder.... ik raak je kwijt, Stukje bij beetje raak ik dat kwijt wat ik zoveel jaren had en wat zo fijn was. Ik krijg er wel andere dingen voor terug. Je kunt nu je gevoelens niet meer wegstoppen want dat lukt niet meer. Ik mag je zien huilen en ik kan je troosten. Je raakt me aan en ik mag je vasthouden. Ik krijg heel veel terug op een manier die ik niet voor mogelijk had gehouden.
Maar dat stuk wat ik kwijtraak, mis ik soms zo mam.