Eigenlijk ben ik helemaal geen blogger, maar ineens voelde ik de behoefte om eens te vertellen wat er allemaal in dat koppie van mij omgaat en dit ook te delen. Gewoon even een keertje echt stilstaan bij mijn liefdesleven, want deze stelt eigenlijk helemaal niets voor. Ik heb zeker wel genoeg mannen in mijn leven, maar met liefde heeft het niets te maken. Soms hoop of denk ik natuurlijk wel dat het met liefde te maken heeft. Maar welke vrouw heeft dat nou niet vaak genoeg mis gehad?

Ik dacht dat ik het ondertussen al wel geleerd had, dat inzien dat er geen liefde in het spel is. En dat ik het ook snel kon vergeten en achter me laten. Maar nee, mannen weten me toch altijd weer te verassen. Zo ontmoet je iemand waarmee het helemaal klikt, denk je. Je smst elkaar rot, je hebt leuke en flirterige gesprekken op msn, hebt je geweldige dates... en ineens vertellen ze je doodleuk dat ze eigenlijk al een vriendin hebben. En geloof het of niet, ik heb het meerdere malen meegemaakt. Ik kan er nog steeds niet over uit. Maar van de andere kant heb ik hier al lang genoeg bij stilgestaan en ze zijn de moeite ook gewoon niet waard.

Ik ben dus al vaak genoeg gekwetst en het heeft me hard gemaakt. Lust, dat is wat ik overhield en dat is het enige wat ik ken. In liefde heb ik weinig vertrouwen meer gehad. Of eigenlijk meer weinig vertrouwen in de mannen. Maar ik geloof er nog wel in. Het klinkt allemaal heel tegenstrijdig misschien, maar toch. Ik heb de hoop niet opgegeven en begin beetje bij beetje weer meer aan mijn gevoel toe te geven.

Maar daar begint het weer. Ik had een kerel ontmoet en ben weer gaan daten. Ik was in het begin toch wel een beetje wantrouwend naar hem toe omdat ik het gevoel had dat hij alleen op seks uit was. Na een paar dates en heerlijke avonden begon ik er steeds meer aan toe te geven. En op het moment dat ik echt voor hem en de liefde open stond, liet hij me weer vallen en bleek het wel alleen maar om 1 ding te gaan. Die kerel kan me ondertussen gestolen worden. Maar toch de herinneringen van een paar tedere momenten kan ik moeilijk loslaten. Het verlangen naar warmte is nu zo groot in mij... ik weet gewoon niet wat ik ermee aan moet.

Ik laat de lust even voor wat het is. Ik wil meer dan dat. Maar ook dat heb je niet altijd in de hand. Nog één keertje dan die lieve lust. Totaal onverwacht, dat wel. Het was de geilste nacht van mn leven. En nog met een vage bekende ook. De herinneringen aan deze avond kan ik alweer niet loslaten. De dingen die ook gezegd zijn die nacht blijven maar door mn hoofd spoken. Ik wil hem zo graag weer zien, ik wil m nog beter leren kennen, ik verlang naar hem, zou hij mijn prins op het witte paard zijn? Of is het alweer een illusie? Projecteer ik mijn intense verlangens naar echte liefde op hem? Ik vermoed van wel. Maar ik wil er heel graag achterkomen en het liefst ook niet gekwetst worden. Dus wat doe je dan?

En daarmee zit ik nu dus een beetje in mn maag. Zal ik gewoon spontaan zijn, hem bellen en dan kijken waar het naartoe leidt? Nee, ik weet nu al dat ik dichtklap als ik hem bel. Bovendien wil ik ook echt niet achter hem aanlopen. Hmm.. nee dan moet ik hem 'toevallig' maar in de kroeg tegenkomen en hopen dat hij op me afstapt. Nee, dat hopen op is ook niet alles. Ik wil er ook weer niet teveel van verwachten. Wat als hij nou ook niet zo goed weet hoe en wat ie moet doen? Wie zet dan de eerste stap? Frustrerend al deze gedachten! Of zal ik het maar gewoon laten zoals het is?

Als het echt meant-to-be is, dan komt dat vanzelf wel goed... toch?