Rode dop. Rood. Bloed. Wraak. Zonder glas, rechtstreeks uit het glas, het glas van de fles.

Halfleeg, nee, ondanks alles wil ik positief blijven denken; halfvol!



Het Journaal kwettert over oorlog en aardbevingen. Ik zit in mijn privé-rampgebied, voor de bank op het verrassend zachte vloerkleed. Gelukkig vlekt Grand Marnier niet, tenminste, nog niet. Het zou me op dit moment geen moer uitmaken, al ging de hele handel hier in de hens. Vloerkleed en al. Het vloerkleed dat we vorige… Lees verder

Het speenvarken



Ik geloof mijn oren niet. Mag ik een biggetje hebben? “Ja hoor,” zegt opa, “jij mag een biggetje hebben... maar dan wil ik je kleine zusje hebben.” Iedereen lacht.

“Ja, ja!” roep ik. Het wordt steeds beter!

“Mag ik weer met de biggetjes spelen?” Het mag. Ik spring van de bank. Welke zal ik kiezen? Het lijkt wel of ik zweef, ik doe niet eens mijn best en toch huppel ik met hele grote sprongen over het pad. Ik vind ze allemaal even lief. Ze maken zachte krf-… Lees verder

In de tuin was het eind juni ondanks de donkergroene partytent tamelijk licht. Het duurde even voor ik me realiseerde dat de mispel doorzichtig was geworden. Iedere zomer had het bladerdak een doorsnee gehad van wel een meter of zes, maar nu zat er bijna geen blad meer aan. “Aan één tak zitten nog wel wat bladeren”, wees mijn ex, “over de schutting, bij de buren”. Maar die blaadjes waren lichtbruin en ook zo dood als een pier. Arme boom. Ook al een boom van mij. Het voelde als weer een schip… Lees verder

De conifeer in de achtertuin is gisteren weggehaald. Hij stond er al zolang wij hier wonen. Langer eigenlijk. Hij stond als sprietje dapper tussen de tegels, op het beton. We hebben hem in de volle grond gezet en hij groeide in twintig jaar uit tot een knots van een boom met een doorsnee van een metertje of drie. Hij hield veel licht weg uit de woonkamer van de nieuwe buren, en uit onze keuken, merk ik nu. De zolderramen van de hele rij achterburen bieden nu precies uitkijk op onze keuken en… Lees verder