Cafe de Liefde

Ze houdt van me, ze houdt niet van me

Vul voor zij hij in, en daar heb je mijn vraag:
hoe weet je of degene met wie je een relatie hebt werkelijk van je houdt?
Het benoemen is fijn, woorden helpen. En toch: of iemand nu wel of niet tegen je zegt dat hij of zij van je houdt, in bed of daarbuiten, dat is niet wat je de overtuiging geeft dat het werkelijk zo is.
Te weten dat je de belangrijkste bent, dat hij altijd voor je klaar staat en je hulp aanvaardt als hij je nodig heeft, dat hij graag bij je is, honderden kleine dingen geven je die overtuiging.

In het begin van een relatie vraag je je dat af: houd ik van hem, houdt hij van mij, houdt ze van mij, houd ik van haar.

Heel langzaam komt het besef, of soms als een blikseminslag, ja, ik heb mijn hart werkelijk en totaal verloren.

Hoe weet je dat, dat iemand van je houdt?

Steekwoorden: Madeliefje

▶ Hierop reageren

Berichten in deze discussie

Permalink Reactie van Anna op 3 Augustus 2009 in 10.34

Dat moet je nooit doen, op een weegschaaltje leggen. Er is er altijd een die zich verveelt en een die lijdt.
En het is niet te zeggen wat het beste is.

▶ Beantwoorden

Permalink Reactie van Anna op 3 Augustus 2009 in 10.29

Dat is het verschil, je voelt dat van binnenuit, en dat uit zich op een manier, op heel veel manieren, wat niet hetzelfde hoeft te zijn voor de ander. Dat is een valkuil, als hij van me houdt, dan zou hij wel... want ik hou van hem en doe dat voor hem.
Zo werkt dat niet.

De liefde van je vrienden en familie, die uit zich soms ook wat moeilijk zichtbaar, en toch is die er. Tijd leert het je, denk ik. Of het blijvend is.

▶ Beantwoorden

Permalink Reactie van Anna op 3 Augustus 2009 in 11.43

Dat = dat je van iemand houdt. Je voelt dat je van iemand houdt, het is een gevoel. Maar het zijn ook daden. De daden bespeur je bij jezelf en bij de ander. De gevoelens voel je zelf. Te denken dat de ander van je houdt omdat je denkt dat te voelen, dat is tricky. Maar daar ben ik nog niet uit.
Heb je wel eens meegemaakt te denken dat iemand van je houdt die zelf zegt dat dat niet zo is?

▶ Beantwoorden

Permalink Reactie van Anna op 3 Augustus 2009 in 22.06

Salome, ik bewonder je om hoe je dat onder woorden weet te brengen. Zo is het precies.
Het zegt niet altijd iets over jou, maar de valkuil is wel, dat als een relatie eindigt, je of het gevoel hebt dat je hebt gefaald (wat heb ik verkeerd gedaan) of dat de persoon in kwestie je je tekortkomingen voorhoudt als reden van het mislukken van de relatie.
Het lukt me steeds beter om dat te pareren, om er tegenin te gaan en door te graven naar de reden achter wat je gezegd wordt. En dat hielp ook, in de laatste confrontatie met R. Dat helpt mezelf om overeind te blijven, maar dat niet willen wat jij wilt blijft naar. Dat doet gewoon pijn. En dat is oude pijn, dat heeft niets met het nu te maken. Ook niets met de persoon die je nu bent. Als je je dat realiseert, dat je oude afwijzingen aan het opruimen bent, dan kom je verder. Hard werken is dat.
Vooral als de ander met dezelfde dingen zit, wat vaak het geval is.
Je wilt dat hij je wil zoals je hem wilt, in vrijheid, liefde kent geen ketenen. En je wilt ook dat de ander zijn blokkades samen met jou opruimt, dat gun je hem of haar, en daar wil je hem of haar bij helpen, samen een stap verder komen en niet dezelfde shit weer meenemen naar de volgende relatie.

Dat vraagt heel veel goede communicatie, verstandige reacties en analyses, intelligentie en therapeutische achtergrond.

Ik denk steeds meer dat wij van een generatie zijn die heel veel te verwerken heeft, van ouders die niet zo goed in staat zijn geweest om ons als kind te geven wat we nodig hadden. Oorlogskinderen die ouders werden en in vredestijd niet zo goed snapten dat kinderen vooral vertrouwen en liefde nodig hebben en die zelf niet genoeg zelfvertrouwen hadden om hun kinderen dat te geven. De goeden niet te na gesproken. Ik hoor van zoveel vrienden en vriendinnen in de vijftig dat ze vooral te eten kregen, gekleed werden en beschermd maar niet psychologisch opgevangen, eerder gekleineerd en gekwetst dan liefgehad. Dat verhaal van Anna Helena is symptomatisch. Iedereen heeft een ander verhaal, maar er zijn grote parallellen. Bang maken, verbieden, geen vertrouwen geven, en klein houden. Zo'n jeugd blijf je achter je aanslepen, en als je partner dat ook heeft, ga er dan maar aan staan. Maak je borst maar nat.

▶ Beantwoorden

Permalink Reactie van Christina op 3 Augustus 2009 in 11.09

Je afvragen of iemand wel van je houdt is slopend. Ik heb het lang gedaan, en wist dat het 'houden van' vooral bestond uit genegenheid hebben voor. En ik nam het hem niet kwalijk, bij mij was het gevoel ook veranderd. Waarschijnlijk was het een reactie, dat ik daarna in de armen viel van iemand die er heel uitgesproken over was. Je zou kunnen zeggen... wat heeft het voor waarde, als iemand je op een avond wel vijf keer vertelt hoe gek hij op je is. Ik vond het toen een verademing, maar ik besef nu wel dat het iets was wat bij hem en zijn extraverte karakter hoorde. En dat dat wel prettig is wat dit soort bevestiging betreft, maar de subtiele gebaren zijn niet minder waardevol.

▶ Beantwoorden

Permalink Reactie van Anna op 3 Augustus 2009 in 11.46

Dat zeg je fraai, Christina en ik kan dat beamen.
Heb het ook meegemaakt, het hoort bij een bepaalde fase in je leven, denk ik. Althans, zo heb ik het beleefd.
De subtiele gebaren, zijn misschien wel belangrijker. Want die man die me keer op keer verzekerde dat hij van me hield, dat ik zijn grote liefde was, daar miste ik een paar dingen bij. Hij hield van me op zijn manier. Voor hem was het vooral een gevoel, bij me te willen zijn. Heel egoïstisch. En echte liefde is niet egoïstisch, dat is te verlangen dat de ander het goed heeft, en daar graag aan bij te willen dragen, zelfs tegen jezelf ingaan daarvoor. Bijvoorbeeld omdat het beste is de ander los te laten voor even of voor altijd.

▶ Beantwoorden

Permalink Reactie van Atropa op 3 Augustus 2009 in 16.55

Hi Anna, Ja, inderdaad moet we ervoor oppassen, dat als iemand vrij snel: 'Ik hou van je' zegt, het voor beide ego's bedoeld kan zijn. Voor de een omdat die het zo graag wil horen en zich gestreeld voelt, voor de ander omdat die niet kwijt te raken.
Daarom heb ik veel meer aan een zachte, voorzichtige ' ik hou van je', op het juiste moment. En ik voel wanneer dat moment klopt. Maar anderzijds kan het ook met subtiele gebaren. Voor mij zeggen die het meeste. Niet een bloemetje, dat is te groots. Maar een extra lange veel zeggende blik in de ogen. Ofzo...
Net als Salome beschrijft, het is niet belangrijk, het gaat erom hoe jij liefhebt. Je voelt het op bepaalde momenten even heel sterk. Die zijn waardevol.

▶ Beantwoorden

Permalink Reactie van Anna op 3 Augustus 2009 in 17.32

Een knipoog van verstandhouding, een kneep in mijn hand, zijn armen om me heen, ongerust als ik te lang wegblijf zonder bericht. Dingen doen ik graag wil, jezelf wegcijferen. Dat is ook liefde.
En het belangrijkste is: liefde vraagt niets anders dan acceptatie. Accepteren dat je liefde krijgt. Dat is het ook.
Als je van iemand houdt, dan accepteer je diens liefdeblijken. zo niet, dan ben je gegeneerd en vermijd je die persoon. Daarom is waar wat Segal zegt, Love means never having to say you're sorry (Love Story).
Hoogstens: ik zal het niet meer doen.

▶ Beantwoorden

Permalink Reactie van Anna op 3 Augustus 2009 in 22.42

Dat denk ik wel. De andere sekse leeft sowieso in een ander universum. Dat is boeiend en lastig.
En als je iemand uit jouw universum tegenkomt, dan zijn er wel weer andere bezwaren of wetten in de weg. Of gaat die persoon dood.

▶ Beantwoorden

Permalink Reactie van Anna op 3 Augustus 2009 in 23.39

O, JB, wat mooi verwoord. Mooie video ook, Denk je dat dat is wat met mensen in een relatie gebeurt? Het gaat toch niet altijd goed?

▶ Beantwoorden

Permalink Reactie van Anna op 4 Augustus 2009 in 12.52

Mensen draaien ook net zo om elkaar heen. Het samenvloeien kost tijd, levert chaos op.
Als het na drie keer om elkaar heen draaien lukt, dan zit het goed. Zou dat kunnen?
Misschien mengen sterren ook niet altijd met elkaar, gaat er een ten onder of gaan ze weer uit elkaar.
De fysica is een mooie metafoor. Het spreekt me wel aan.

Soms moet je niet je best doen, dat is wel waar. Maar over dingen praten helpt toch altijd. Open blijven, liefdevol blijven, begrip tonen, je angst vergeten en vertrouwen uit jezelf halen en niet van de ander willen krijgen. Zoiets. Daar hoop ik op.

▶ Beantwoorden

Permalink Reactie van Anna op 4 Augustus 2009 in 13.56

Verzet opgeven is het antwoord, maar hoe moeilijk is dat niet?
Alles gilt Ik wil het niet ik wil het niet....
Ontkenning, verzet, berusting komt pas later. In de liefde is het ook nog eens zo dat je je vaak om niets druk maakt. Is er niets aan de hand, komt het vanzelf weer goed, heb je al liters tranen vergoten.