Berichten in deze discussie

Permalink Reactie van Mitch_H op 30 Juli 2009 in 15.53

Ik ken zoveel liefdesverhalen (zowel van mijzelf alsook anderen).
Hier zal ik een verhaal neerzetten wat zo heel dicht bij mij stond en ook zo treffend is voor mijn geluk met vrouwen.....
Veel leesplezier en reageren.....graag!
Groetjes Mitchie


2003-07-08 13:40:25

"What Dreams May Come" (after life there's more) en de vrouwen uit Garmisch Partenkirchen:


Dit is de naam van een film, maar betekent voor mij nog
veel meer.
Eerst maar eens de film uitgelegd:
Robin Williams en Annebelle Sciorra ontmoeten elkaar als
teenagers aan het meer van "Généve", worden verliefd en
trouwen. Krijgen kinderen, die bij een tragisch auto
ongeval overlijden. Enkele jaren later overlijdt de man
(Robin Williams) ook door een auto ongeval. Zijn vrouw kan
dit niet verkroppen en pleegt zelfmoord.
Hij komt terecht in de hemel, alwaar hij zijn kinderen
terugziet, (glansrol van Cuba Gooding Jr als zijn zoon);
zijn vrouw echter beland in de hel.
Allerlei gevaren trotserend gaat hij naar haar op zoek, om
haar mee terug te brengen naar de hemel!

Nu wat de film voor mij doet:

In november 1998 werkte ik dus bij Marko in de
American Internationale Cantina in Garmisch Partenkirchen.
1 Keer in de maand gingen Marko, Garry (de ugly-drunk-head
Scottish cook) en ik uit eten en dan naar de film.
Dit was een film in het Engels, zonder Duitse
nasynchronisatie. We wilden naar The X-files, maar die was
uitverkocht. Zo kwamen we alle 3 niets wetend midden in
deze dramatische film terecht.
Ik heb Garry zien snotteren ("No I didn't", my ass), Marko
pinkte tranen weg en ik heb vol gehuild!
Ik herkende zoveel....

7 Maanden daarvoor kwam ik met Kimberly
(mijn allereerste internet vriendin) uit Jeruzalem naar Garmisch.
Daarvoor hadden we zo'n 2 mnd gemailed en meer dan 20 uur
collect gebeld en bleken smoorverliefd te zijn.
Kim zou toch al naar Israël, naar haar vriendin Rachel en
guess what.....die woonde 3 straten achter waar ik en H.
woonden. Toeval? Zeker niet, geloof daar niet in, dat
wordt gestuurd!
We brachten samen de 50-jarige Anniversary van de staat
Israël door en gingen ook nog op vakantie.
Kim werkte voor Marshall Center in GAP en ik had in NL
geen woning meer. Dus de keuze was snel gemaakt, om na een
fantastische tijd in Israël, te gaan samenwonen in
Garmisch.

Maar daar aangekomen bleek Kim na een week of 6 een "pure
selfish asshole" bleek te zijn. Na een paar vervelende
dagen en 1 week genegeerd te zijn, vond ik het genoeg, ik
brak met haar en via een pension en hulp van Claire
van "The Ros'n Crown" vond ik een kamer in het souterrain
van de "Alpspitstrasse", met prachtig uitzicht op de
bergen en de "Zugspitze"

Het was het begin van het "tijdperk" van internet dates en "06" vrouwen.
Ja hoor, ik voelde me moederziel alleen en het was hartje
zomer, ik ging amper de deur uit, had nog niet veel Duitse
en USA vrienden en ging weer 06 nrs. bellen.
Nog veel duurder in Germany dan in NL, maar ja.... je bent
én verslaafd én voelt je door iedereen in de steek gelaten.

Ik ontmoete uiteindelijk "Mijne Weisse Hexe", Andrea.
Half Grieks, half Duits en intelligent als Socrates, haar
zo lang en zwart als "Esmeralda" uit "De Klokkeluider van
de Notre Dáme" en zooo mooi als "Aphrodite" ooit geweest
moet zijn geweest.

Ik heb weken met haar aan de telefoon gezeten, ze belde me
elke dag op in de Cantina, en Marko en de anderen wisten
het al, als 's middags de telefoon ging; "ooh Mikie"
that's Andrea for you".
Uiteindelijk hebben we afgesproken, ik moest er bijna 3
uur voor met trein, "sneltram" en bus, maar toen ik haar
zag, wist ik zeker dat het niet voor niets is geweest.
Ik heb een fantastisch weekend met haar doorgebracht en
het "samen elkaars voeten masseren, kop aan staart"
vergeet ik nooit meer.
Ooh mijn G'd, wat waren we verliefd, maar Andy wilde toch
heel graag dat ik eerst naar Israël terug ging om mijn
roots uit te zoeken en dan samen verder leven, evt. in
Griekenland. Ze kon me elke maand op komen zoeken, want ze
was financieel onafhankelijk en "Aertzenaerin"
(gediplomeerd assistent arts bij mensen thuis). Ze had 1
huis geërfd en 1 gekocht en weer verhuurd.
Ze had wel wat kleine probleempjes met de belastingen,
maar dat was "peanuts" vertelde ze me later.
Maar ik wilde absoluut niet meer terug naar Israël, maar
hier blijven wonen, aan de Johannesplatze 20 , in
Geretsried. Met haar, mijn lieve, mooie, witte heks!

Zo gezegd, zo gedaan, haar moeder bracht Andy soms naar
mij toe (ze had ook geen auto) en we werden hechter en
hechter. Dus besloten samen naar Griekenland (Samos) op
vakantie te gaan, alwaar een goede vriend van haar een
pension had. Andy zou 2 weken helpen in het pension, dan
mochten we samen voor niets in het pension logeren.
Ik had al 2 weken vrij gekregen van de Cantina.
Al bijna tickets gekocht, toen Andrea dat weekend naar mij
toe zou komen, maar niets liet horen.
Ik bellen, eerst geen gehoor, later telefoon afgesloten.
Hoorde van haar werk, dat ze per direct ontslag had
genomen, vernam van haar moeder, dat die geen idee had
waar ze gebleven was en tot op heden vandaag de dag weet
ik nog niet waar ze zit of wat er aan de hand is geweest!

2 dramatische, maar ooh zo belangrijke relaties voor me,
in een tijdsbestek van slechts 1/2 jaar.
Andrea was dé vrouw van mijn leven!!

Daaraan dacht ik dus toen ik deze film in november
plotseling voorgeschoteld kreeg.....

Ik heb haar nog een kaartje gestuurd, wacht nog op antwoord....

Vrouwen zal ik nooit begrijpen en mezelf daarin helemaal niet.....

• ▶ Beantwoorden