Cafe de Liefde

Wat maakt dat we met zijn allen steeds meer Single zijn?

De Belangrijkste vraag (naar mijn bescheiden mening) die op deze site die steeds terugkomt is toch: Wat is er aan ons veranderd waardoor we geen relaties meer kunnen onderhouden. Waarom zitten we allemaal unhappy Single te zijn terwijl we eigenlijk hunkeren naar liefde. Zoals eerder gesteld op deze site is 'happy single' een eufemisme voor iemand die zo desperaat op zoek is naar een partner dat hij/zij zich krampachtig als happy profileert om nog enige kans te maken op de relatiemarkt.

Op deze site ben verschillende puzzelstukjes tegengekomen die ieder wellicht een deel van de vraag kunnen beantwoorden. Voorbeelden hiervan:

-We kijken naar heel veel kandidaten tegelijk, vinden globaal al onze behoeftes bevredigd en realiseren ons niet hoe ontzettend veel behoeftes je hebt. We zien daardoor niet dat je de bevrediging van al die behoeftes nooit bij één kandidaat zal vinden. Als er vervolgens toch sprake zou zijn van een partner kom je onherroepelijk ook de onvervulde wensen tegen. Automatisch verschuift de focus naar die eigenschappen, anders kan je de problemen immers niet oplossen. Maar in plaats van de problemen dan te tackelen, of er mee te leren leven ziet men onmiddellijk dat andere kandidaten wel voldoen aan de eis waar op dat moment op gefocust is vergetende dat al die kandidaten weer minder voldoen op andere vlakken. Hup relatie uit, weer twee singles erbij.

-Internetdaten werkt gewoon niet. Om onze partners uit te kiezen moeten we ze kunnen horen, zien, ruiken, voelen om te constateren of ze wel in de zelfde taal nonverbaal communiceren, op de juiste momenten de juiste twinkeling in hun ogen hebben, de juiste feromonen uitscheiden etc. In het echte leven selecteren we kandidaten onbewust op voorhand daarop waarmee we 95%+ uit selecteren. Natuurlijk is dan bijna elke internetdate een teleurstelling. Het gebrek aan relaties is gewoon een gevolg van de verschuiving van het zoeken naar partners in het echte leven naar het internetdaten.

-We zijn analoog aan ons consumptiegedrag niet meer bereid moeite ergens voor te doen. Het moet allemaal vanzelf gaan.

-We zijn gewoon allemaal losers.

Deze voorbeelden reflecteren niet noodzakelijkerwijs de mening van mij. Juist om een open discussie mogelijk te maken zijn alle mogelijke verklaringen welkom, zelfs dat laatste voorbeeld.

Er zijn natuurlijk meer voorbeelden van verklaringen. Als je iets weet schrijf het hieronder. Misschien komen we dan eindelijk tot de ontdekking wat we fout doen.

▶ Hierop reageren

Berichten in deze discussie

Permalink Reactie van Topolino° op 26 Augustus 2008 in 11.20

Misschien moeten we met zen allen het niet al te ver gaan zoeken.
De problematiek achter elke Single is voor velen een zelfbewuste keuze, echter, na jarenlang onafhankelijkheid en zelfstandigheid is het soms moeilijk om een maatje (nog) in huis te nemen. Ik spreek hier wel voor mezelf.

- Nieuwe inzichten opdoen, jezelf ontdekken en je eigen identitiet opnieuw scheppen, dat zijn dingen die volgens mij meestal overkomen als je alleen bent. Niet voor niets hebben heel creatieve persoonlijkheden meer behoefte aan afzondering. Mensen die graag en veel alleen zijn, ontwikkelen hun verbeeldingskracht. Met hoeveel zouden ze zijn, diegenen die niet weglopen van een avondje alleen of die zonder telefoon en tv in een kamer kunnen zitten en perfect tevreden kunnen zijn?
- Het vermogen om alleen te zijn is volgens mij een voorwaarde tot zelfontdekking en zelferkenning. iemand die nooit alleen is, wordt zich minder bewust van zijn wezenlijkste behoefte, gevoelens en drijfveren.
Natuurlijk moet een creative levensstijl niet voor iedereen zo vérsterkend zijn. Ik denk toch dat de krachtige mentale processen van het alleen zijn zwaar worden onderschat. Naast relaties heeft een mens ook een soort voldoening nodig die alleen voor hemzelf relevant is, het gevoel van gezellig en tevreden bij zichzelf zijn.

Wat ik nog weet, ik ab-so-luut nog achter een Topoccasie sta.

Een solo woont alleen maar staat ondertussen volop in relatie met anderen.

▶ Beantwoorden

Permalink Reactie van Bella op 31 Augustus 2008 in 3.26

Ben het met je eens, zeker wat betreft het aantal kandidaten dat we tegelijk vergelijken.

Als single ontmoet ik vrienden die o.a. enkele eigenschappen bezitten die op mijn verlanglijstje staan. Een combinatie van verschillende vrienden zou voldoen aan al mijn eisen. Paradoxaal genoeg staat polyamorie niet op mijn verlanglijstje. Het zou de situatie anders een pak makkelijker maken.
Misschien moet ik er maar eens een naam op plakken: buffet-liefde! En een spel van maken à la ‘ik ga op vakantie en ik neem mee...’

Ik neem een groot bord en ik schep op:
- 1 grote schep aantrekkelijkheid
- 1 grote schep eerlijkheid
- 1 schepje humor
- 2 schepjes romantiek en liefheid
- 2 sneetjes respect
- 1 portie vriendschap
- 1 sneetje creativiteit
- 3 druppeltjes pittigheid
- een ijscoupe die zichzelf keer op keer vult met liefde en hartstocht, liefde die op je tong smelt van warmte!

En verder... als mijn bord leeg is, terug opscheppen! Of... neigt dit meer naar gulzigheid (lees consumptiegedrag) dan naar veeleisendheid?

Naast buffet-liefde, nu ook buffet-vragen. En zo blijf je bezig he!

▶ Beantwoorden

Permalink Reactie van June op 6 September 2008 in 23.53

Wat ik me afvraag is wat we zelf niet aan durven te gaan door zo kritisch te kijken naar een mogelijke partner. Daarop zijn meerdere antwoorden mogelijk; angst is er eentje. Angst om te kijken naar de eigen gebreken, angst om het niet helemaal goed te doen. Een andere mogelijkheid: je eigen donkere kant niet willen zien, iets wat een ander te allen tijde zal aanraken, of je het wilt of niet, daar kies je je partner namelijk onbewust op uit. Nog eentje: het niet durven zien van existentiële eenzaamheid.
Deze generatie helpt ons niet om langdurig een relatie aan te gaan. Kunnen kiezen lijkt heilig. Bij de drogist hebben we de keuze uit 12 haarborstels, 16 soorten zeep, 22 soorten shampoo, oneindig veel soorten cosmetica. Als we ons ellendig voelen is Prozac altijd nog een optie. Op televisie kunnen we kiezen uit vele zenders. Je loopbaan zou ook maar eens te saai woorden; ambitie lijkt heilig. We hebben materiële rijkdom en genoeg tijd, maar de verveling treedt toe. Alles lijkt maakbaar.
Door de overdaad aan keuze denken we ieder probleem op te kunnen lossen door het kiezen voor een ander product of dienst. Of een andere partner. Een partner kies je echter niet voor niets. Dan heb ik het eigenlijk niet echt over kiezen. Dan heb ik het over die vonk die overslaat, vuurwerk, waanzin, onmacht, psychose, herrie en gekte, lichtheid, heerlijkheid en overgave. Over het algemeen gebeurt dit niet bij internetdaten ;-)
Al die kleuren van de regenboog beletten je niet om, onbewust, de partner te kiezen waarvan je wat te leren hebt. De ander kiest jou daar ook op uit. Soms eindigt dit met een verbroken relatie, waarna je, na een tijdje weliswaar, opgelucht kunt zijn dat het voorbij is. Waarom ben je dan eigenlijk opgelucht? Naar mijn mening is dat bijna altijd als de relatie niet gelijkwaardig is geweest. De ene partner wil dan minder investeren dan de ander, en de opluchting komt wanneer je je realiseert dat je voor jezelf hebt gekozen, of jezelf weer hebt kunnen vinden nadat de ander afstand heeft genomen.
Toch ben ik ook weer romantisch genoeg te denken dat, wanneer twee partners bereid zijn naar zichzelf te kijken en te vechten voor elkaar, een relatie heel veel geluk kan brengen.
Begrijp me niet verkeerd, ik zeg niet dat je je aan elkaar moet aanpassen ten koste van jezelf, of dat je de ander moet willen veranderen. Maar hoe perfect is een perfecte relatie? Wat zoek je bij elkaar? Moet de ander iets invullen wat je vroeger gemist hebt? Of ontmoet je elkaar omdat je plezier met elkaar kunt hebben en echt om elkaar geeft? Betekent verliefdheid ook echte liefde?
Eerlijk gezegd ben ik wel benieuwd naar relaties in de Westerse maatschappij ten opzichte van andere landen. We hebben materieel comfort en keuze te over. Maar hoe veilig voelen we ons onder de maatschappelijke druk? Hoe veilig voelen wij ons vergeleken met relatief onveilige landen? Presteren lijkt eerder de maatstaf dan de zorg voor onszelf en elkaar. Het tempo is hoog, het aantal veranderingen waaraan we worden blootgesteld hierdoor ook. Het zoeken van de perfecte partner lijkt te concurreren met de zoektocht naar de perfecte baan, de perfecte reis en het perfecte huis. En dat terwijl we onszelf uit onze kracht halen dóór die huizenhoge lat. De perfecte partner moet steeds perfecter zijn om de balans te herstellen van de razende en tierende maatschappij.
We worden ook werkelijk kritischer. We worden blootgesteld aan steeds meer prikkels, de mooiste dames en heren pronken op televisie en in tijdschriften, en tegelijkertijd lezen we de diepste zielenroerselen van mensen, of juist pleidooien over de ultieme interesses. Intelligentie, emotioneel of niet, wordt gemeten en de pieken blijven ons bij. Wellicht maken we in ons brein de perfecte combinatie van de indrukken die op ons afkomen.
Toch wil ik deze indrukken niet overdrijven. We zijn wel degelijk in staat de perfectie weg te poetsen; kijk maar wat er gebeurt wanneer je verliefd wordt. De perfecte man of vrouw die je zo mooi voor ogen had is ineens weg en dat is absoluut niet erg; je bent immers stapelverliefd. Wat er daarna, na die verliefdheid overblijft, dat is volgens mij van de grootste waarde. Mag je partner er dan nog zijn? Met alles wat er is? En niet minder belangrijk, mag jij er zijn in je prachtigste kleuren? Maar ook in grijstinten en in het zwart? Als er maar één is die de ander in kleur kan zien, dan is het de vraag of diegene zichzelf in dezelfde tinten kan waarnemen.
Volgens mij moeten we gewoon wat beter ons best doen om die mooie kwaliteiten in elkaar te zoeken. En boven alles, er zijn twee mensen nodig om dit te doen. Als een relatie ondanks dit niet lukt, dan is daar een reden voor.
En ja, het kan zijn dat die zoektocht een heel leven behelst. Laat dit dan zijn omdat het lot ons een boodschap wil meegeven en niet omdat we streven naar bedachte perfectie.

▶ Beantwoorden

Permalink Reactie van June op 7 September 2008 in 0.41

Hoi Ko, dank voor je reactie en complimenten.

Je schrijft dat er misschien bij iedere levensfase wel een andere partner hoort. Ik twijfel over die stelling. Ook dit zou naar mijn mening kunnen betekenen dat je teveel perfectie in een relatie nastreeft. Verbondenheid, respect, gelijkwaardigheid en vertrouwen zijn volgens mij veel belangrijker waarden om een relatie te laten slagen. Toch begrijp ik dat wanneer een van de partners meer transformatie kent of nastreeft dan de ander, je vanzelfsprekend uit elkaar groeit en een andere partner beter bij je kan passen.

Ik ben benieuwd naar jouw ervaring met de kijk van buitenlandse vrouwen op relaties.

▶ Beantwoorden

Permalink Reactie van June op 7 September 2008 in 1.10

Wat je vertelt over deze vrouwen raakt bij mij meteen iets wat ik niet meteen kan verklaren. Misschien komt het omdat je vooral de ouderwetse vrouwelijke kant belicht, of de wijze waarop je haar beschrijft: ' laat je als man merken dat je blij met haar bent dan heb je er een geweldige trouwe en lieve metgezel aan'. Ik ben een beetje allergisch voor die woorden... ik kan het beeld van een trouwe viervoeter niet loslaten... maar wellicht ligt dat aan mij. Komt mijn verhaal nu op losse schroeven te staan? ;-)

▶ Beantwoorden

Permalink Reactie van June op 7 September 2008 in 10.00

Je zet de verhouding tussen Nederlandse mannen en vrouwen wel erg scherp neer moet ik zeggen. Ik heb niet het idee dat we nog in staat zijn terug te gaan naar het oude rollenpatroon, en dat moeten we volgens mij ook niet willen. De Nederlandse vrouw is mondiger geworden, maar is ze ook meteen eisend? Verlangt de man nog steeds een andere rolverdeling dan de vrouw? Wat is er mis met geven en nemen in een gelijkwaardige verhouding?

Er is niets mis met zorgen, maar de rol van de vrouw in de maatschappij is vandaag de dag meer dan zorgen alleen. Ontwikkeling betekent oude patronen loslaten, wat niet betekent dat ze verdwijnen, maar op een andere manier vorm krijgen.

Ik ben er van overtuigd dat Aziatische vrouwen zelfstandig en krachtig zijn. Een vriend van mij heeft overigens een relatie gehad met een Japanse die absoluut niet zorgend was, dus die verhoudingen gaan niet altijd op.

Wil je nu zeggen dat een belangrijke oorzaak de wijze is waarop de Nederlandse vrouw zich opstelt? Dat als we maar zorgend zijn het Single probleem kleiner en een relatie bevredigender wordt?

▶ Beantwoorden

Permalink Reactie van June op 7 September 2008 in 14.44

De Nederlandse vrouw eist dit echt allemaal niet van een man; wellicht is dat het beeld dat de media schetst. Net als dat de media een vertekend beeld geeft van de schoonheid van mannen en vrouwen.

Maar we dwalen af van deze discussie...

Permalink Reactie van Chungmei Cheng op 8 September 2008 in 12.55

Ik geloof dat de welvaart ervoor heeft gezorgd dat we alles perfect willen. Het zorgt er ook voor dat we alles in principe alleen kunnen realiseren. En dit maakt het allemaal lastiger om onbevangen voor de liefde te gaan.

We willen alles perfect.
We zoeken onze pleziertjes op in van alles en nog wat, sport, allerhande creatieve cursussen, carriere, reizen etc. We maken het 'gelukkig zijn' afhankelijk van in welke mate we slagen in deze maatschappij. Mocht dit niet niet lukken naar de hoge maatstaven die je jezelf oplegt of door anderen krijgt opgelegd, komt de klap des te harder aan. We besteden te weinig tijd aan gelukkig zijn vanuit binnenuit. We vergeten wie we werkelijk zijn (klinkt dramatischer dan het is) en wanneer het 'gelukkige' deel in jezelf voor een lange tijd niet gevoed is, wordt je onzeker. Onzekerheid kan het gevolg hebben dat je nog hardere eisen gaat stellen, verwikkeld raakt in een warboel van gevoelens en uiteindelijk in de liefde het niet meer ziet zitten. In de liefde gaat het om delen van je levens. Als je in de kern niet echt blij bent met je leven dan wordt het ook stukken lastiger om deze te gaan delen.

Lekker individualistisch
Ik stelde ook dat de welvaart ervoor zorgt dat je alles alleen kunt realiseren. Het saamhorigheidsgevoel verdwijnt, doordat je in je eentje allerlei zaken kunt en wilt gaan ondernemen. Bijv. voor een lange tijd op reis gaan, huis kopen ( wel lastiger, maar te realiseren) etc. Laten we het saamhorigheidsgevoel terugbrengen. Zelf ben ik al gezegend met een geweldige partner. Dezelfde partner brengt capoeira in mijn leven en dat vind ik nou echt een voorbeeld van op een mooie manier samenzijn. Het laat zien dat je afhankelijk bent van anderen, elkaar nodig hebt, samen een geheel vormt, samen plezier hebt en lastige dingen deelt. Kortom: het saamhorigheidsgevoel.

Breng dit terug in jezelf en ga dan onbevangen liefhebben!!

▶ Beantwoorden

Permalink Reactie van Fouteman op 8 September 2008 in 14.54

Naar mijn bescheiden mening doen we (althans ik) niets fout! Of je nu single bent of juist niet, het gaat er om of je gelukkig bent!! Ik vind het te simpel om alle singles over één kam te scheren! Ik ben single en voel me echt gelukkig! Ik ben single en voel me niet eenzaam en alleen, integendeel! Heb een groot sociaal leven met veel vrienden en vriendinnen, waarmee ik goede gesprekken voer, plezier maak etc! UIteraard zorg ik ook goed voor mezelf als het om sex gaat! Met regelmaat heb ik een one-nightstand of een "sexvriendin".
Sommige (misschien wel veel) singles zijn unhappy singles! Deze zijn in feite ongelukkig met zich zelf, ze weten niet wie ze zijn en niet wat ze willen! Uiteraard is niemand perfect maar de unhappy singles zoeken wel iets wat perfect is! De unhappy single is té veel gefocused op het vinden van een partner en zijn er daarom zo geforceerd opzoek naar een partner dat ze die uiteindelijk niet vinden. De happy singles zijn gelukkig en kiezen bewust voor het single zijn. En komen zij iemand bij toeval tegen waarbij de vonk overslaat, zijn ze verliefd!
Dus, op het moment dat je gelukkig bent met jezelf en de situatie waarin je verkeerd doe je niets fout, ook niet als je single bent!!

▶ Beantwoorden

Permalink Reactie van Daisy op 8 September 2008 in 23.16

Nou nou je scheert alle unhappy singles wel over een kam. Ik ben ook single niet gekozen maar geworden dooe mijn scheiding. Nu is het wel zo dat het een verademing is alleen te zijn na alle ruzies, het bedriegen en het het uit elkaar gegroeid zijn. Maar ik ben wel unhappy! maar niet met mezelf maar met mijn omstandigheden die ik nu nog niet echt in de hand heb maar waar ik wel heel hard aan werk om er orde in te krijgen. En naarstig op zoek al helemaal niet! Alleen zie eerst je leven maar weer eens op de rit te krijgen met twee kinderen met leerproblemen en ADHD, een vader die het niet belangrijk vond zich de afgelopen twee jaar te verdiepen in zijn kinderen. Hoe bouw je een nieuw sociaal netwerk op als je altijd gebonden bent aan huis door je kinderen die het ook erg moeilijk hebben door dit gebeuren. Single wil ik voorlopig zeker blijven maar dat neemt niet weg dat ik het erg leuk zou vinden iemand tegen te komen waarbij het klikt. Dus zeg me niet dat alle unhappy singles ongelukkig met zichzelf zijn en alle happy singles gelukkig met zichzelf.

▶ Beantwoorden

Permalink Reactie van Fouteman op 9 September 2008 in 10.20

@Daisy,

ik snap dat je situatie je niet gelukkig maakt! Maar dat heeft niets te maken met het single zijn. Bij jouw zijn het de omstandigheden die er voor zorgen dat je niet happy bent! Wat ik wilde aangeven is dat de unhappy singles unhappy zijn omdat ze té graag niet meer single willen zijn! Da's dus heel iets anders!
En uit jeverhaal begrijp ik dat je het erg lastig hebt en ik hoop dat de zon voor jou snel weer gaat schijnen!